Tuesday, 26 February 2013

လူပ်ိဳဘုရားဘာေၾကာင့္မရွိတာလဲ…



FBကေန Khin Soe Nyunt အေကာင့္ပုိင္ရွင္ကေမးလာလုိ႔ျပန္ေျဖရင္းပုိ႔စ္တစ္အခုအျဖစ္အေနနဲ႔ တင္လုိက္တာပါ။ စာေရးသူ (န.ပ.သ)တတ္ေနစဥ္ကေတာရြာေလးတစ္ရြာကုိ အလည္ေရာက္ေတာ့ ပုံတုိပတ္စေတြ၊ စကားပုံေတြနဲ႔ စကားေျပာေလ့ရွိတဲ့ဒကာနဲ႔စကားေျပာျဖစ္တဲ့အခါတုိင္းမွာ “ေဗာဓိ ကုကၠိဳေညာင္ထိုထို လူပ်ိဳဘုရားမရွိျငား”ဟူေသာ ဒီေရွးေပါရာဏဆိုရိုးစကား ကုိေျပာေလ့ရွိတယ္။ ဒိ အျပင္ေတာထြက္ရဟန္း ႀကီးေတြကလဲေျပာေလ့ရွိတယ္ဘုရား လဲေတာထြက္ပဲတဲ့၊ ဗုဒၶ၀င္က်မ္း ေတြကုိဖတ္ရင္လဲ လူပ်ိဳႀကီးဘုရားျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိလည္း မေတြ႔သေလာက္ပဲ။ ဘုရားျဖစ္ဖို႔ရန္ အတြက္ေခတ္စကားနဲ႔ေျပာရင္ လုပ္ငန္းဆယ္ခု၊ က်င့္စဥ္အဆင့္အတန္း ပါရမီ၁၀ပါး၊ အျပားအားျဖင့္ သုံးဆယ္၊ တစ္နည္းေျပာရရင္ သင္ရိုးမာတိကာသံုးဆယ္ လုိ႔ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအထဲမွာ ေနကၡမၼပါရမီဆိုတဲ့ က်င့္စဥ္ကသံုးမ်ိဳးပါတယ္။ အဲ့ဒီ သုံးမ်ိဳးက-----(၁) ေနကၡမၼပါရမီ - အေႏွာင္အဖြဲ႔အတြယ္အတာ၊ အတားအဆီးငဲ့စရာေတြေျပာ ပေလာက္ေအာင္ မရွိဘဲရိုးရိုးေတာထြက္ သြားျခင္းမ်ိဳး။(၂) ဥပေနကၡမၼပါရမီ - ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းႏွင့္တူေသာ မိဘေဆြမ်ိဳးနဲ႔အိုးအိမ္တိုက္တာ တိုင္းျပည္ၾကီး ထီးနန္းႏွင့္တကြ ရတနာေရႊေငြစသည့္စီးစိမ္ဥစၥာေတြကို မငဲ့မညႇာဘဲ စြန္႔ခြာ၍ ေတာထြက္သြားျခင္းမ်ိဳး။(၃) ပရမတၳေနကၡမၼပါရမီ - ေလာက၌မရုန္းႏိုင္ေအာင္ အၾကီးဆံုးအခိုင္ျမဲဆံုးျဖစ္ေသာ အေႏွာင္ အဖြဲ႕ၾကီးကား မိမိ၏အသက္ႏွင့္တူေသာ ၾကင္ယာဇနီးႏွင့္သားမယားပင္ျဖစ္တယ္၊ေလာကခ်မ္း သာအျပည့္ အ၀ခံစားေနရေသာၾကားထဲမွ သားမယားကိုစြန္႔ပစ္ပယ္ခြာ၍ ယတိျပတ္ထြက္သြားႏိုင္ဖို႔ကား အလြန္ခဲ ယဥ္းေသာ အလုပ္ပင္ျဖစ္၊ မိမိအသက္ကိုစြန္႔သြားရသည္ႏွင့္တူတယ္။ ဘုရားအေလာင္းတုိ႔ မည္သည္ ပရမတၳေနကၡမၼပါရမီေတာ္ျမတ္ကိုျဖည့္က်င့္ရရိုးဓမၼတာျဖစ္လုိ႔ လူပ်ိဳၾကီး တစ္ကိုယ္တည္းဘ၀နဲ႔ မေနလုိ႔ မရပါဘူး၊ ၾကင္ယာဇနီးမယား တစ္နည္းေျပာရရင္ ပါရမီျဖည့္ဖက္ရွိရမယ္္။ အဲ့ဒီလုိ ပရမတၳေနကၡမၼပါရ မီေတာ္အတြက္ျဖည့္စြက္ႏိုင္ရန္ အေၾကာင္းတရားမ်ားေၾကာင့္ပင္ “ေဗာဓိ ကုကၠိဳေညာင္ ထိုထို လူပ်ိဳဘုရား မရွိျငား”ဟုေရွးေပါရာဏစကားျဖစ္လာတယ္လုိ႔ စာေရးသူယူဆပါတယ္။ေနာက္တစ္ခ်က္က စာေရးသူေလ့လာစည္းပူးမိခဲ့သမွ် စာေပအေတြ႔အႀကဳံအရေဆြးေႏြးျပခ်င္ပါတယ္၊ ဓမၼဒိ႒ာန္က်က်မွန္ပါတယ္ လု႔ိေတာ့ မဆုိလုိပါဘူး၊ စာေရးသူရဲ႕အယူအဆမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္က ဘုရားျဖစ္ဘုိ႔အတြက္ေတာထြက္ဘုိ႔ပင္မလုိဘူးလုိ႔ ယူဆပါတယ္။ ဒါဆုိရင္ ဘာေၾကာင့္ေတာထြက္ရသလဲ ဆုိတဲ့ အေမးမ်ိဳးကတတ္လာႏုိင္ပါတယ္၊ ဘုရားေလာင္းသုေမဓာဘ၀ ကေနေ၀ႆႏၲရာမင္းဘ၀ တုိင္ေအာင္ျဖည့္က်င့္ခဲ့တဲ့ပါရမီေတာ္ေတြေၾကာင့္ သိဒၶတၳဟာ ယေသာ္ဓရာေဘးနားေနလဲ ဘုရားျဖစ္မွာပါ။ေနာက္တစ္ခ်က္က သိဒၶတၳေတာမထြက္ခင္အခ်ိန္ကပင္ မဇၥ်ိမေဒသရွိဟိမ၀ႏၲာေတာအရပ္မွာ စည္းစိမ္ ဥစၥာကုိစြန္႔ၿပီး သူေတာ္ေကာင္းအက်င့္က်င့္ေနၾကတဲ့ ဆာဒူး၊ ပရိဗၺိဳဇ္ေပါင္းအမ်ား အျပားရွိတယ္ဆုိတာကုိ စာေပမွာေတြ႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္လက္ရွိ အေျခအေနအရ သိိဒၶတၳေတာထြက္မွျဖစ္မယ္။ေတာမထြက္ပဲ ယေသာ္ဓရာေဘးနားေနၿပီး သိဒၶတၳဘုရားျဖစ္တယ္ဆုိရင္ အဲ့ဒီလုိေခတ္ထဲမွာ ဘယ္သူကယုံမလဲ။ေနာက္ တစ္ခ်က္ ပါရမီးဆယ္ပါးကုိျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ေနကၡမၼပါရမီဆုိတာလည္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သိဒၶတၳေတာ ထြက္ရျခင္းပါပဲ…ေနာက္တစ္ခ်က္က ဘုုရားရွင္ရဲ႕တရားဦးျဖစ္တဲ့ဓမၼစကၠပ၀တၱနသုတ္ေတာ္ကုိ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ကာမ သုခလႅိကႏုေယာဂနဲ႔ အတၱကိလမထႏုေယာဂဆုိတဲ့အစြန္း၂ပါးကုိ ထင္ထင္ရွားရွားျပေစခ်င္လုိပဲျဖစ္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ ဘုရားရွင္ေဖာ္ထုတ္လုိက္တဲ့ မဇၥ်ိမပဋိပဒါက်င့္စဥ္ကုိေပၚလြင္္ေစခ်င္လုိ႔ပါပဲ။ နန္ေတာ္ ထဲမွာ နန္းစည္းစိမ္းခံစားတယ္ ကာမသုခလႅိကႏုေယာဂ၊ေတာထဲမွာ ၆ႏွစ္လုံးလုံးအ႐ုိးေပၚ အေရတင္က်င့္ တာဟာ အတၱကိလမထႏုေယာဂ၊ ဒီအစြန္း၂ပါးကလြတ္တဲ့မဇၥ်ိမပဋိပဒါအက်င့္သည္သာ ဘုရားျဖစ္တယ္ဆုိ တာကုိ မီးေမာင္းထုိးျပေစခ်င္လုိ႔ပါပဲ…ဒီေနရာမွာ တစ္ခ်ိဳ႕အမွတ္မွားေနတာေလးလည္းရွိပါတယ္၊ ဒုကၠရစရိယအက်င့္ေၾကာင့္ ဘုရားျဖစ္တယ္လုိ႔ ထင္မွတ္ေနတာမ်ိဳးေတြ ရွိပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းကုိယ္တုိင္က ဒီလုိမ်ိဳးေျပာေနလုိ႔ စာေရးသူက အထက္ပါအေတြးမ်ိဳးကုိ ခ်ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။  ကဲ ဒီေလာက္ဆုိရင္ လူပ်ိဳဘုရားဘာ့ေၾကာင့္ မရွိရတာလဲဆုိတဲ့ စာေရးသူရဲ႕အေတြးကေတာ့ ဒီေလာက္ပဲညာဏ္မီလုိ႔ ဒီမွ်နဲ႔ပဲေက် နပ္ပါေတာ့…တစ္ျခားပညာရွင္မ်ားကုိလည္းေမးျမန္းၿပီး ဘုရားရွင္ေကသမုတၱိနိဂုံးမွာ ကာလာမရေသ့ေတြကုိေဟာ ၾကားထားတဲ့ ေကသမုတၱိသုုတ္ကုိႏွလုံးမူၿပီး ကုိယ္ပုိင္ညာဏ္နဲ႔သာဆုံးျဖတ္ပါလုိ႔ တုိက္တြန္းလုိက္ပါရေစ…
အရွင္တိေလာက(ခရမ္း)
26/ 02/ 2013

Thursday, 12 January 2012

သီလျဖဴစင္နတ္ခ်စ္ခင္




တစ္ရက္မွာ ပတ္စ္ပုိ႔သက္တမ္းတုိးရန္အတြက္ တစ္ျခားဆုိက္ကႂကြလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၂ပါးကုိ နယူးေဒလီ ဘူတာမွာ စာေရးသူသြားႀကိဳခဲ့ရပါတယ္။ စာေရးသူနဲ႔လည္းေျပာမနာဆုိမနာ သူငယ္ခ်င္းေတြဆုိလဲ မမွားပါဘူး။ စာေရးသူတုိ႔ေနထုိင္တဲ့ နယူးေဒလီမွာကေျမေပၚ၊ေျမေအာက္ရထား(Metro)ေတြရွိတယ္။ အ၀ါ လုိင္း၊ အျပာလုိင္းစသည္ေျပးဆြဲေပးေနတာ၊ မနက္(၆)နာရီမွည(၁၁)နာရီအထိပါ၊ ၿမိဳ႕ထဲၿမိဳ႕ျပင္သြားလာ ရတာ အလြန္အဆင္ေျပပါတယ္။ေငြကုန္ေၾကးၾကလဲသက္သာသလုိျမန္လည္းျမန္ဆန္ပါတယ္။ စာေရးသူ သြားႀကိဳ လာတဲ့သူငယ္ခ်င္း၂ပါးကုိေျမေအာက္ရထားစီးဘုိ႔ လက္မွတ္ျဖတ္ေပးလုိက္ပါတယ္။ လက္မွတ္ အေၾကာင္း ကုိေျပာျပလုိက္္ပါတယ္။ ဂိတ္အ၀င္ေကာင္တာမွာ အိတ္ဇေရးျဖတ္ျခင္း၊ အ၀င္လက္မွတ္ ကုိေကာင္တာ မွာေလဆာျဖင့္ေငြျဖတ္ျခင္းစသည္လုပ္ၿပီး ရထားစီဘုိ႔ခဏေစာင့္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ပါး ကေျပာတယ္ “ေတာ သားၿမိဳ႕ေရာက္သလုိပါပဲကြာ”တဲ့ ဒါနဲ႔စာေရးသူလဲ သူငယ္ခ်င္းကုိစခ်င္တာနဲ႔ “ငါ့ လူေတာသမင္းၿမိဳ႕ ထဲေရာက္သလုိျဖစ္ေနလား”လုိ႔ေနာက္လုိက္ပါတယ္။   

သူငယ္ခ်င္းကၿငိမ္ေတာ့မခံဘူး“ဆရာတိက တုိ႔ေနာက္မွအိႏၵိယေရာက္ေပမယ့္ တုိ႔ထက္ေျခတစ္လွမ္းသာ တယ္ဟ၊ ဒါေပမယ့္ တုိ႔လုိဘုရားပြင့္တဲ့အရပ္မွာ သူမေနရရွာဘူး”ဆုိၿပီး အႏုိင္ေလးေတာ့ ပုိင္းၿပီးျပန္ေျပာပါ တယ္။ စာေရးသူလဲ ဘယ္ၿငိမ္ေနမလဲရွိတာေလးေတာ့ျပန္ႂကြားရတာေပါ့ “ဟုတ္တယ္ကုိယ့္လူရ၊ ဒါေပမယ့္ ဘုရားပြင့္တဲ့အရပ္ေတာ့မွန္ပါတယ္၊ နိဗၺာန္ကုိတုိက္႐ုိက္ေရာက္မယ့္ တရားမ်ိဳးကုိေတာ့ေဒလီမွာေဟာ တာေနာ္၊ ဒီေဒသမွာ ဘာေၾကာင့္ေဟာလဲဆုိရင္ ဒီအရပ္ကလူေတြက အစာေရစာကလည္းေကာင္းေတာ့ ညာဏ္ထက္တယ္ေလ၊ေနာက္ၿပီး သူတုိ႔ရဲပင္ကုိယ္သဘာ၀ကုိယ္က်င့္တရားကပင္ သီလတစ္ခုျဖစ္ေနလုိ႔ ကြ၊သတ္ျခင္း၊ ညွင္းဆဲျခင္းစတဲ့သီလတရားေတြက အလုိလုိေစာင့္ထိန္းၿပီးသားျဖစ္ေနတယ္၊ စိတ္ထားေတြ ကႏူးည႔ံသိမ္ေမြ႔ေနလုိ႔၊ သိမ္ေမြ႔နက္နဲတဲ့ မဟာသတိပ႒ာန္တရားကုိ ဒါေၾကာင့္ဒီမွာေဟာတာဟ၊ ဒီတရားမ်ိဳး ကုိ လက္ခံႏုိင္စြမ္းကလည္း ဒီအရပ္မွာပဲရွိတာေလ။ေအး…မသိရင္လဲယမုံနာလြင္ျပင္ဆုိက္မွာ သတိပ႒ာန္ ကုန္းအေၾကာင္းေဆာင္းပါးရွိတယ္၊ဖတ္ၾကည့္လုိက္ပါဦး”ဆုိၿပီးကုိယ္ကလည္းအားက်မခံခပ္ႂကြားႂကြားျပန္ေျပာ လုိက္မိပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကုိေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ေရးဘုိ႔တာစူးေနတာ “သံတုိင္ၾကားကေက်ာက္စာ” ၿပီးက တည္းကပါ။ အလုပ္မ်ားေနတာနဲ႔ မေရးျဖစ္တာပါ။ ေဒလီဆုိတာကု႐ုတုိင္းထဲမွာပါတဲ့ ကမၼာသဓမၼနိဂုံးဆုိတာ သတိပ႒ာန္ကုန္းအေၾကာင္းေရးတုံးက စာေရးသူတင္ျပခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ကု႐ုတုိင္းသားေတြက အစာေရစာေကာင္း မြန္စြာစားသုံးရတယ္၊ အဲ့ဒီအတြက္ညာဏ္ထက္တယ္။ ဘာေၾကာင့္အစာေရစာေကာင္းမြန္စြာစာသုံးရ သလဲဆုိရင္ မုိေလ၀သမွန္ေတာ့ေကာင္းပဲသီးႏွံေတြကျဖစ္ထြန္းတယ္၊ ဘာေၾကာင္း့မုိးေလ၀သမွန္သလဲ ဆုိရင္ ရွင္ဘုရင္နဲ႔တုိင္းသူျပည္သားေတြက သီလစင္ၾကယ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ သီလစင္ၾကယ္ တဲ့အရပ္ေဒသမွာ ရာသီဥတုမွန္ပါတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ပင္ကုိယ္ကုိယ္က်င့္တရားကပင္ သီလတစ္ခုကုိအလုိ အေလ်ာက္ေစာင့္ထိန္းၿပီးသားျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ သူတုိ႔က ဘယ္လုိကုိယ္က်င့္တရားေတြေစာင့္ထိန္းၾက သလဲဆုိရင္….

၁. သူတစ္ပါးအသက္ကုိ မသတ္ၾကဘူး။ 

အိႏၵိယမွာက အဟႎသ၀ါဒ(မညွင္းဆဲျခင္း)ကုိမ်ားေသာအားျဖင့္က်င့္သုံးၾကပါတယ္။ သတၱ၀ါေလးေတြဆုိ ရင္ေဘးမဲ့ေပးထားတာ၊ က်ီးကန္းေတြကအစ လူသိပ္မေၾကာက္ဘူး။ျမန္မာျပည္မွာျမင္ရခဲတဲ့ သိန္းစြန္ ငွက္ေတြကုိလည္း ၿမိဳ႕ထဲမွာျမင္ေတြ႔ရပါတယ္။ သတၱ၀ါေတြကုိ ရက္ရက္စက္စက္သတ္ျဖတ္တာ မေတြ႔ရဘူး။ သက္သက္လြတ္၀ါဒမ်ားတယ္။ လမ္းခရီးသြားရင္ စာေရးသူတုိ႔ပညာသင္ရဟန္းေတာ္ေတြ ရထားေပၚမွာ ဆြမ္းခ်ိန္က်ေရာက္လုိ႔ဆြမ္း၀ယ္ၿပီးဘုဥ္းေပးရတဲ့အခါ ၾကက္ဥျပဳတ္ေတာင္မဘုဥ္းေပးရဲပါဘူး။ တစ္ခါက ပညာသင္ရဟန္းေတာ္တစ္ပါး ရထားေပၚမွာ အမႈမဲ့ၾကက္ဥျပဳတ္ဘုဥ္းမိလုိ႔ မိသားစုတစ္ခုမွာပါလာတဲ့ ၁၂ႏွစ္ အရြယ္ခေလးကၾကည့္ၿပီး သူ႔အေဖနဲ႔အေမကုိေျပာလုိက္တဲ့အတြက္ ကေလးအေဖကအနားလာၿပီး “မင္းတုိ႔ ဆာဒူးေတြျဖစ္ၿပီး သူမ်ားအသက္စားရလား”လုိ႔ အေျပာခံခဲ့ရဘူးတယ္လုိ႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဆာဒူးဆုိတာ ကုလားအသံနဲ႔ေျပာတာပါ၊ျမန္မာသံနဲ႔ဆုိရင္“သာဓု” သူေတာ္ေကာင္းလုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ေဒလီမွာ အစဦး ဆုံးေက်ာင္းတက္တဲ့ျမန္မာရဟန္းေတာ္ေတြဆုိရင္ အထူးအဆန္း၀ုိင္းၾကည့္တာခံရတယ္လုိ႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဆားဒူဆုိတာ ေတာအရပ္မွာပဲေနရတယ္၊ ၿမိဳ႕ထဲရြာထဲသြားလာတာကုိ သူတုိ႔ကမႀကိဳက္ၾကဘူး။

၂. သူတစ္ပါးမေပးတဲ့ဥစၥာပစၥည္းကုိ ပုိင္ရွင္မသိပဲမယူၾကဘူး။ 

ခုိးျခင္း၀ွက္ျခင္းမရွိဘူး။  ဒီအခ်က္ေတြက အခုေခတ္ကုိေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶလက္ထက္ကုိ ေျပာတာပါ။

၃.သူတစ္ပါးသားမယားကုိျပစ္မွာျခင္းအမႈလည္းမရွိၾကဘူး။

အိႏၵိယမွာက ဇာတ္စနစ္ခြဲျခားတဲ့၀ါဒကရွိေတာ့ေတာ္႐ုံတန္႐ုံျဖစ္ခဲပါတယ္။ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္အတြဲဆုိတာ မေတြ႔ရသေလာက္ရွားပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးက လင္ေယာက်္ားကုိေတာင္းယူရတာမုိ႔ သူတုိ႔ဘက္ကေစ်းက်မွာ စုိးတဲ့အတြက္အမ်ိဳးသမီးကလည္း ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းေနရတယ္။ အမ်ိဳးသားမ်ားကလဲ သိပ္ဂ႐ုစုိက္ မေနၾကဘူး။ သူတုိ႔ကလည္း အေတာင္းခံေတြဆုိေတာ့ မာနႀကီးတစ္ခြဲသားနဲ႔လုိ႔ေျပာရမလားမသိဘူး။ ကုိယ္ေတာင္းယူရ မဲ့ေယာက္်ားက ရာထူးရိွိမယ္၊ ပညာတတ္မယ္ဆုိရင္ ပုိက္ဆံမ်ားမ်ားနဲ႔တင္ေတာင္း ၾကရတယ္လုိ႔ ၾကားဖူးပါ တယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ဘက္ကလဲ တန္ဘုိးရွိေအာင္ေနထုိင္ျပရပါတယ္။

၄.မူယဇ္ေဆး၀ါးသုံးစြဲျခင္းလဲမရွိၾကဘူး။

အရက္ဆုိင္ဆုိတာ လမ္းေဘးဆုိင္မရွိဘူး။ေအးဂ်င့္လုိဆုိင္မ်ိဳးေတြေတာ့ နည္းနည္းပါးပါးေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ညေနပုိင္းဆုိရင္ေတာ့ တန္းစီၿပီး၀ယ္ေနတာကုိေတြ႔ရပါတယ္။ စားပြဲခုံနဲ႔၀ုိင္းဖြဲ႔ၿပီးေပၚေပၚတင္ တင္ေသာက္တာမ်ိဳးမေတြ႔ရပါဘူး။အဆင့္အတန္းရွိတဲ့သူဆုိရင္ေဆးလိပ္ေသာက္၊ ကြမ္းစားေတာင္မွေပၚေပၚ တင္တင္သုံးစြဲတာမ်ိဳးမရွိၾကဘူး။ ပုံးလွ်ိဳး၊၀ွက္လွ်ိဳးလုပ္ၾကရတယ္။ သူတုိ႔ကအျပစ္ႀကီးတယ္ဆုိၿပီးယူဆထား တယ္လုိ႔ ၾကားဖူးပါတယ္။

၅. လိမ္လည္းေျပာဆုိမႈလည္းမျပဳၾကဘူး။ 

ဒါကလည္း ဗုဒၶလက္ထပ္ကပဲရွိမွာပါ။ အခုလည္းရွိေကာင္းရွိႏုိင္ပါတယ္။ အားလုံးကုိၿခံဳေျပာလုိ႔ေတာ့မျဖစ္ ဘူးေပါ့။ေခတ္ကာလေတြက ၾကာျမင့္လာေတာ့ေျပာင္းလဲမႈေတြကလည္းရွိလာမွာပါပဲ။ အဓိကအားျဖင့္စာေရး သူတင္ျပျခင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာက ဗုဒၶလက္ထပ္ကေဒလီဆုိတာ ကု႐ုတုိင္းထဲမွာပါတယ္။ ကု႐ုတုိင္း သားေတြက ပင္ကုိယ္အားျဖင့္ သူတစ္ပါးအသက္ကုိသက္ျခင္းစတဲ့ အမႈေတြ ကုိေရွာင္ၾကည္ၾကတယ္။ အဲ့ဒီ လုိေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းသည္ပင္ သီလတစ္ခုကုိအလုိအေလ်ာက္ေစာင့္ ထိန္းၿပီးသားျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီလုိသီလလုံၿခဳံတဲ့အရပ္ေဒသမွာ မုိးေလ၀သေတြကမွန္တယ္။ ဘာေၾကာင့္ မုိးေလ၀သမွန္ရသလဲဆုိရင္ သီလေစာင့္ထိန္းတဲ့ပုဂၢိဳလ္္ေတြကုိ သမၼာေဒ၀နတ္ျမတ္နတ္ေကာင္းေတြကေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္။ သမၼာေဒ၀နတ္ျမတ္နတ္ေကာင္းေတြေစာင့္ေရွာက္လုိ႔ မိုးေလ၀မွန္တဲ့အတြက္ ရာသီဥတုေကာင္းမြန္ၿပီး ဆန္ စပါးေကာက္ပဲသီးႏွံျဖစ္ထြန္းပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကုိၾကည့္ေသာအားျဖင့္ေကာက္ ပဲသီးႏွံမျဖစ္ထြန္းဘူးဆုိရင္ သီလမလုံၿခဳံလုိ႔ဆုိတာ သခၤန္းစားယူလုိ႔ပါတယ္။ ဒီလုိကု႐ုတုိင္းသားေတြက်င့္သုံး တဲ့တရားျဖစ္တဲ့အ တြက္ေၾကာင့္ ကု႐ုဓမၼလုိ႔ေခၚပါတယ္။ေခတ္ကာလေတြၾကာလာေတာ့ အေလးအနက္ထား ၿပီးေစာင့္ထိ္န္း သင့္တဲ့ တရားျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး “ဂ႐ုဓမၼသီလ”လုိ႔ေခၚလာၾကပါတယ္။ ကု႐ုတုိင္းသားေတြက်င့္ သုံးတဲ့တရားဆုိ သည္မွာလည္း အေျခခံအားျဖင့္ငါးပါးသီလပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶလက္ထပ္ကပင္ ဒီတရားေတြ က်င့္သုံးသလား ဆုိရင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဇာတကအ႒ကထာမွာေဖၚျပခ်က္တစ္ခုက ဗုဒၶကဒီေနရာဒီေဒသမွာ ဘုရားေလာင္း ဘ၀နဲ႔ဣႏၵပတၱနဂုိရ္ျပည္တြင္ေကာရဗ်ဘုရင္အျဖစ္နဲ႔ထီးနန္းအုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ခဲ့ဘူးတယ္လုိ႔ဆုိထားပါတယ္။   


ဘုရားေလာင္းက တုိင္းသူျပည္သားေတြကုိ ငါးပါးသီလေစာင့္ထိန္းဘုိ႔ရန္ ဥပေဒထုတ္ၿပီး သီလေစာင့္ ထိ္န္းခုိင္းပါတယ္။ ဘုရားေလာင္းကလည္း သီလနဲ႔ျပည့္စုံေအာင္ေနၿပီး တုိင္းသူျပည္သားေတြကုိ မင္းက်င့္ တရားႏွင့္အညီ အုပ္ခ်ဳပ္ခ့ဲပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တုိင္းျပည္ကေအးခ်မ္းၿပီး သာယာ၀ေျပာပါတယ္။ ရာသီ ဥတုေတြကလည္းေကာင္းမြန္တဲ့အတြက္ေကာက္ပဲသီးႏွံေတြကျဖစ္ထြန္းလုိ႔ အစာေရစာလည္းေပါမ်ားတယ္ လုိ႔ စာေပကဆုိထားပါတယ္။ အိမ္နီးခ်င္းနုိင္ငံတစ္နုိင္ငံျဖစ္တဲ့ဒႏၲပူရျပည္မွာအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ကာလိကၤမင္းက သူ႔နုိင္းငံမွာမုိးေခါင္ေရရွားျဖစ္ၿပီး ဆန္စပါးရွားပါးတဲ့အတြက္ ဒုကၡအမ်ိဳးမ်ိဳးႀကဳံေတြ႔ေနရရွာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ဖက္နုိင္ငံက ဘာေၾကာင့္မုိးေလသေကာင္းမြန္ရသလဲ၊ ဘာေၾကာင့္သာယာ၀ေျပာရသလဲဆုိတဲ့ အခ်က္ ကုိစုံးစမ္းၿပီး သူ႔နုိင္းငံမွာလည္း ဣႏၵပတၱနဂုိရ္ျပည္မွာလုိသာယာ၀ေျပာအာင္ ငါးပါးသီလကုိေစာင့္ ထိန္းေစ ခဲ့တယ္။ ဒီလုိငါပါးသီလကုိေစာင့္ထိန္းတဲ့အတြက္ ဒႏၲပူရျပည္မွာလည္း မုိုးေလ၀သေကာင္းမြန္လာ လုိ႔ေကာက္ပဲသီးႏွံေတြျဖစ္ထြန္းၿပီး သာယာ၀ေျပာမႈေတြျဖစ္လာတယ္လုိ႔ဆုိထားပါတယ္။ ဒီအခ်က္ ကုိၾကည့္ေသာ အားျဖင့္ေရွးသူေတာ္ေကာင္းေတြက သူတစ္ပါးႀကီးပြားခ်မ္းသာေနတာကုိ မတရားေသာ နည္းျဖင့္ ယူဘုိ႔မႀကိဳးစားခဲ့ဘူး။ သူတုိ႔ေတြဘာေၾကာင့္ခ်မ္းသာလဲ၊ ဘယ္လုိေတြလုပ္ၾက လုိ႔ခ်မ္းသာေန သလဲဆုိတာ ကုိစုံးစမ္းၿပီး အတုယူလုိုက္နာက်င့္သုံးေနထုိင္တာကုိ အတုယူစရာေတြ႔ရွိရပါတယ္။ သူတစ္ပါး ထံကဥစၥာပစၥည္းကုိ မတရားသျဖင့္ အႏုိင္က်င့္ၿပီးယူမယ္ဆုိတဲ့အေတြးမ်ိဳးမရွိတာကုိ သခၤန္းစားယူရ မွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ စာေရးသူတင္ျပခ်င္ပါတယ္။ တုိင္းျပည္တစ္ခုလုံးဆုိတာ အလွမ္းက်ယ္ပါတယ္။ ဒႏၲကီမင္းကုိၾကည့္ၿပီး အနည္းဆုံးကုိယ့္မိသားစုမွာလုိအပ္ခ်က္ေတြနဲ႔မျပည့္စုံေတာ့ဘူးဆုိရင္ ငါ့မွာဘာေတြ လုိအပ္ေနသလဲ၊ ဘာေတြကုိျပဳျပင္ရမလဲဆုိတာ ကုိယ့္မွာအားနည္းေနတဲ႔အခ်က္ေတြကုိျပဳျပင္ ရမွာျဖစ္ ပါတယ္။ သူတစ္ပါးထံက ခုိးသင္တဲ့အရာဆုိတာ ဥစၥာပစၥည္းမဟုတ္ပါဘူး။ေကာင္းမြန္တဲ့အက်င့္ ကုိသာ ခိုးယူသင့္တာပါ။ ဒီဇာတ္ေတာ္ကုိၾကည့္ေသာအားျဖင့္ သီလစင္ၾကယ္သူကေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကုိ ရရွိခံစား ရတယ္ဆုိတာ ခုိင္မာတဲ့သာဓကတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ သီလစင္ၾကယ္ၿပီး သီလနဲ႔ျပည့္စုံတဲ့သူက ေနာက္ထပ္ ဒီလုိမ်ိဳးအက်ိဳး တရားေတြရရွိပါေသးတယ္။ 

 (၁) ေမ့ေလ်ာ့မႈမရွိျခင္း၊

(၂) ေကာင္းသတင္းေက်ာ္ေစာရျခင္း၊

(၃) ပရိတ္သတ္အတြင္းေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ျခင္း ကင္းစြာဝင္နိုင္ျခင္း၊

(၄) ေသခါနီးအခါ၌မေတြေဝဘဲေသႏုိင္ျခင္း၊

(၅) ေသၿပီးေနာက္ သုဂတိဘုံဘဝ၌ျဖစ္ရျခင္းစတဲ့ အက်ိဳးတရားတုိ႔ႏွင့္ျပည့္စုံတဲ့အျပင္အထက္မဂ္ဉာဏ္မ်ား ကုိရရွိေစႏိုင္တဲ့ေစာင္းတန္းေလွကားသဖြယ္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားတာကုိေတြ႔ရွိရပါေသး တယ္။ 

ဒီအခ်က္ေတြက သီလေစာင့္ထိန္းျခင္းရဲ႕အက်ိဳးတရားေတြျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူတင္ျပခဲ့တဲ့ ကု႐ုတုိင္းဆုိ တာ ဗုဒၶလက္ထပ္မတုိင္ခင္ ဘုရားေလာင္းဘ၀ကတည္းက သာယာ၀ေျပာခဲ့တဲ့ေနရာဆုိတာ ကု႐ုဓမၼေခၚ ဂ႐ုဓမၼဇာတ္က သက္ေသခံေနပါတယ္။ ကု႐ုတုိင္း၊ ကမၼာသဓမၼနိဂုံးမွာ ဘုရားရွင္က မဟာသတိပ႒ာန သုတ္ေဟာခဲ့တာဟာ အထက္ကေျပာခဲ့တဲ့အခ်က္ေတြေၾကာင့္ေဟာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ကု႐ုတုိင္းသားေတြက သီ လေစာင့္ထိန္းတဲ့အတြက္ နတ္ျမတ္နတ္ေကာင္းေတြကခ်စ္ခင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ထုိကဲ့သုိ႔နတ္ေတြကခ်စ္တဲ့ အတြက္ နတ္တုိ႔ရဲ႕အေစာင့္အေရွာက္ကုိရၿပီး တုိင္းျပည္က သာယာ၀ေျပာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶလက္ထပ္က နယူးေဒလီဆုိတာ ကမၼာသဓမၼနိဂုံးျဖစ္ၿပီး သာယာ၀ေျပာၿပီးသိမ္ေမြ႔ႏူးညံ႔တဲ့စိတ္ထားရွိတဲ့ေနရာေဒသတစ္ ခုျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္နဲ႔ဂ႐ုဓမၼဇာတ္ေတာ္တုိ႔က သက္ေသခံေနပါတယ္။ ဂ႐ုဓမၼ ဇာတ္ေတာ္ကုိေထာက္ဆၿပီး သီလျဖဴတဲ့သူေတြကုိ သမၼာေဒ၀နတ္ျမတ္နတ္ေကာင္းေတြကခ်စ္ခင္ၾက ပါလိမ့္ မယ္။ နတ္ေတြကခ်စ္ခင္လုိ႔ေစာင့္ေရွာက္သျဖင့္ ကု႐ုတုိင္းမွာသာယာ၀ေျပာခဲ့ပါတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေရး သားတင္ျပလုိက္ရပါတယ္…..။


က်မ္းကုိး။ ။ ဇာတကအ႒ကထာ၊ ၀ိသုဒၶိမဂ္အ႒ကထာ။



ႏွလုံးစိတ္၀မ္းေအးခ်မ္းၾကပါေစ

အရွင္တိေလာက(ခရမ္း)
၁၀.၀၁.၂၀၁၂ (အဂၤါေန႔)
ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ည ၀၁း၂၂နာရီ

Tuesday, 3 January 2012

သူ႔အေတြး



စာေရးသူ စတုတၳႏွစ္သင္တန္းၿပီးေတာ့ နယ္စပ္ေဒသႏွင့္ေတာင္းတန္းသသနာျပဳတာ၀န္(၂)ႏွစ္ကုိ (၂၀၀၈)ခုႏွစ္ ကေ၀ဠဳ၀န္ သာသနာျပဳဌာန(ဗဟုိ)၊တန္႔ယန္းၿမိဳ႕၊ရွမ္း/ေျမာက္မွာတာ၀န္က်ခဲ့တယ္။ စာေရးသူကၿမိဳ႕ေပၚမွာတာ၀န္က်တာ ဆုိေတာ့တစ္ျခားညီေနာင္မ်ားလုိ႔ ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈကုိ သိပ္မခံစားခဲ့ရဘူးေပါ့။ လက္ရွိဆရာေတာ္မ်ားကုိ အင္းအားျဖည့္ေပး ႐ုံေလာက္ပဲရွိပါတယ္။ေက်ာင္းတုိက္အတြင္းရွိ တုိင္းရင္းသားကုိရင္ေလးမ်ားကုိ မနက္ပုိင္းမွာစာ၀ါပုိ႔ခ်ေပးရပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေပၚရွိသီလရွင္စာသင္တုိက္တစ္တုိက္ကုိလည္း ေန႔ခင္းပုိင္းမွာ သြားေရာက္ၿပီးစာ၀ါပုိ႔ခ်ေပးရပါေသးတယ္။

စာေရးသူေရာက္စႏွစ္မွာ ပထမငယ္၊ပထမလတ္၊ပထမႀကီးတန္းရွိ တုိင္းရင္းသူသီလရွင္ဆရာေလးမ်ားကုိဘာသာစုံ အတန္းစုံ စာ၀ါပုိ႔ခ်ေပးရပါတယ္။ သူတုိ႔ေက်ာင္းတုိက္ရဲ႕နာယကဆရာႀကီးက ဆရာေလးမ်ားကုိ “တပည့္တို႔ သီလစင္ ၾကယ္ေအာင္ေနၾကပါ၊ သီလကုိ လုံေအာင္ထိန္းၾကပါ၊ သီလမလုံၿခဳံရင္ေသၿပီးတဲ့ေနာက္ ငရဲသြားၿပီးခံရလိမ့္မယ္၊ ငရဲမွာလဲ ဘုန္းႀကီးနဲ႔သီရွင္ေတြခ်ည္းပဲ”စသည္ျဖင့္ ဆုံးမၾသ၀ါဒေပးေလ့ရွိပါတယ္။ တစ္ရက္မွာစာေရးသူက ပထမႀကီးတန္း ဆရာေလးမ်ားကုိ အဘိမၼာဘာသာရပ္တစ္ခုပုိ႔ခ်ရင္းနဲ႔(၃၁)ဘုံနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ငရဲဘုံအေၾကာင္းကုိ ရွင္းျပေနစဥ္ “၀”လူမ်ိဳး တုိင္းရင္သူဆရာေလးတစ္ပါးက ထေလွ်ာက္တယ္၊ မေန႔ကသူတုိ႔ကုိ ဆရာႀကီးကဆုံးမတယ္ဆုိ တဲ့ေၾကာင္းေလွ်ာက္ ပါတယ္။ စာေရးသူလည္း သူေလွ်ာက္တာကုိနားေထာင္ရငး္ အေမာေျဖေနလုိက္မိတယ္။

အဲ့ဒီဆရာေလးက သူ႔စကားကုိအဲ့ဒီတင္ရပ္မထားဘူး၊ ဆက္ေျပာတယ္“ငရဲျပည္မွာ ဘုန္းႀကီးနဲ႔သီလရွင္ေတြခ်ည္းပဲ ဆုိေတာ့ တပည့္ေတာ္တုိ႔ဆရာႀကီးက သူေရာက္ဖူးလုိ႔လားမသိဘူး”တဲ့၊ စာေရးသူ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ သြားတယ္။ သူ႔စကားကုိ ေထာက္ခံေပးရလဲအခက္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔ေဘးနားက ဗမာလူမ်ိဳးဆရာေလးတစ္ပါးက “ဟဲ့ အရွင္မ ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ”ဆုိၿပီး သူ႔စကားကုိရပ္သြားေအာင္ ၀င္တားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မရပါဘူး၊သူကဆက္ေျပာ လုိက္ပါတယ္ “ဟုတ္တယ္ေလ အရွင္မရဲ႕ ဆရာႀကီးက သူေရာက္ဖူးလုိ႔သာ သိလုိ႔တပည့္ေတာ္တုိ႔ကုိ ဆုံးမတာေနမွာေပါ့” ဆုိေတာ့ စာေရးသူကရယ္မိတယ္။ စာ၀ါလုိက္တဲ့က်န္ဆရာေလးမ်ားကပါ ၀ုိင္းၿပီးရယ္ၾကေတာ့သူကျပန္းၿပီးေမးလုိက္ေသး တယ္ “ဘုန္းဘုန္းတုိ႔က ဘာလုိ႔ရယ္ၾကတာလဲ” တဲ့။ “ဟဲ့ေတာ္ေတာ့ေနရင္းထုိင္းရင္း နင္တုိ႔ဆရာႀကီးကငရဲျပန္ျဖစ္ေနရၿပီ” လုိ႔ေငါက္လုိက္ေတာ့မွ ၿငိမ္သြားပါတယ္။ စာေရးသူလဲ ငရဲဘုံအေၾကာင္းကုိ ဆက္ၿပီးမပုိ႔ခ်၀န္႔ေတာ့ဘူး။ေတာ္ေတာ္ၾကာ စာေရးသူကုိ “ဘုန္းဘုန္းေရာက္ဖူးလုိ႔လား” လုိ႔ေမးလာခဲ့ရင္ခက္ရခ်ည္ေသးရဲ႕ဆုိၿပီး စာေရးသူလည္းနတ္ဘုံအေၾကာင္း ကုိေျပာင္းၿပီးသင္ေပးလုိက္ရပါေတာ့တယ္….။ တုိင္းရင္းသူတုိင္းရင္း သားေတြကုိ ဆုံးမစကားေျပာတဲ့အခါ ကုိယ့္စကားက ကုိယ့္ကုိျပန္မပတ္ေအာင္ မနည္းစဥ္းစားၿပီးမွ ေျပာရပါတယ္…။


အရွင္တိေလာက(ခရမ္း)
၀၁. ၀၁. ၂၀၁၂ (တနဂၤေႏြေန႔)
ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ည ၁၀း၃၅

Saturday, 31 December 2011

မ်က္ေမွာက္ကမၻာႏွင့္ ျမတ္္ဗုုဒၶေဒသနာ



ယေန႔မ်က္ေမွာက္ေခတ္ကိုGlobalization(ကမၻာ့ရြာ)ဟု တင္စားေခၚေ၀ၚေနၾကသည္။ “ကမၻာၾကီးသည္ ရြာတစ္ရြာစာမွ် သာရွိသည္”ဟု တင္စားမည္ဆိုပါကတင္စားႏိုင္ေလာက္ေသာ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားရွိေနပါသည္။ အေၾကာင္းမွာ-ေရွး ယခင္ကေဒသတစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဆက္သြယ္ေရးျပဳလုပ္ၾကရာတြင္ေျခလ်င္တမန္ေတာ္ (ေျချမန္ေတာ္)၊ခုိ၊သိန္းငွက္စေသာ သတၱ၀ါမ်ားႏွင့္စာခၽြန္လႊာေရးသားေပးပို႔ၾကေၾကာင္း ရာဇ၀င္၊ပံုျပင္မ်ား၌ဖတ္႐ႈရပါသည္။ ယခုအခါေၾကးနန္းစာ (telegram)၊ၾကိဳးဖုန္း၊လက္ကိုင္ဖုန္း၊ဖက္စ္(fax)၊အီးေမးလ္(E-mail)၊အင္တာနက္(Internet)စသည္တို႔ျဖင့္အခ်ိန္တိုအတြင္း ကမၻာ့ႏွင့္အ၀ွမ္းဆက္ သြယ္ေနႏိုင္ၾကၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးမွာေရွးယခင္က လား၊ျမင္း၊ သစ္ကုလားအုပ္၊ႏြားလွည္း၊ျမင္းလွည္း၊ရြက္ေလွ၊ ရြက္သေဘၤာတို႔ျဖင့္သာသယ္ယူပို႔ေဆာင္ျပီး ကူးသန္းေရာင္း ၀ယ္မႈျပဳၾကရသည္။ ယခုအခါတြင္ေျမျပင္ ၊ေရျပင္၊ေ၀ဟင္၊ ၾသကာသတစ္ခြင္မွာေမာ္ေတာ္ကား၊ မီးရထား၊ စက္တပ္ေလွ၊စက္သေဘၤာ၊ေလယာဥ္ပ်ံ စသည္တုိ႔ျဖင့္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မႈျပဳေနၾကၿပီျဖစ္ပါသည္။

ခရီးသြားလာမႈႏွင့္ပတ္သတ္၍ေရွးယခင္ကႏွစ္၊လခ်ီ၍အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာသြားလာရေသာခရီးကို တစ္ေန႔တစ္ ရက္၊ တစ္နံနက္တည္းျဖင့္ အေရာက္သြားႏုိင္ေနၿပီျဖစ္ပါသည္။ ထုိအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ပင္ ကမၻာႀကီးသည္ တစ္နံ၊တစ္လ်ားစာမွ်သာရွိေသာ “ရြာကေလးတစ္ရြာ” ဟု တင္စားသမႈျပဳ၍ေခၚေ၀ၚေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ယင္းကဲ့သို႔ တိုးတက္ျမင့္မားေနျခင္းမွာ အသိပညာရွင္၊ အတတ္ပညာရွင္၊အေတြးအေခၚပညာရွင္မ်ား ၏ေတြးေတာ ႀကံဆ၊ တီထြင္၊ ထုတ္လုပ္မႈတို႔ေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။ ထိုကဲ႔သို႔ေသာ ပညာရွင္မ်ိဳးစံုတို႔သည္ B.C1500ခန္႔ကစတင္၍ အသြင္္အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္တည္ရွိေနခဲ႔ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းပညာရွင္မ်ားထဲ တြင္ျမတ္္ဗုုဒၶလည္းတစ္ဦးအပါအ၀င္ျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။B.C700စုခန္႔ကေပၚထြန္းခဲ႔ေသာျမတ္ဗုုဒၶသည္ ကိုယ္တိုင္ က်င့္ႀကံ ႀကိဳးကုတ္အားထုတ္၍ သိရွိလာေသာအသိညာဏ္ပညာမ်ားကုိေလာကလူသားတို႔အားျဖန္႔ေ၀ေပး ခဲ႔ပါသည္။ ထိုသို႔ျဖန္႔ေ၀ေပးရာမွာလည္းဘုရားျဖစ္သည့္ေန႔မွ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူသည့္ အထိ(၄၅)ႏွစ္တိုင္ တိုင္မရပ္မနားေဒသစာရီႂကြခ်ီၿပီးေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ျမတ္ဗုုဒၶေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ေသာ တရားေတာ္မ်ားမွာ ပိဋကအားျဖင့္သံုးပံု၊ဓမၼခႏၶာအားျဖင့္ ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ ရွိပါသည္။ထုိတရားမ်ားကို လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း (၂၅၀၀)ခန္႔ကေဟာၾကားထားခဲ႔ေသာ္လည္း ယေန႔ထက္တိုင္အဆင့္ျမင့္ မားၿပီးေခတ္ မွီေနဆဲျဖစ္ေပသည္။

ေခတ္ကာလ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲေနေသာ္လည္းျမတ္ဗုုဒၶ၏တရားဓမၼမ်ားက ယင္းေခတ္ႏွင့္ေလ်ာ္ညီစြာ အံ၀င္ခြင္က်ရွိေနၿမဲျဖစ္သည္။ေခတ္ႏွင့္မေလ်ာ္ညီ၍ျပဳျပင္္ေျပာင္းလဲပစ္ရသည္ဟူ၍လည္း မရွိခဲ႔ေခ်။ ဤ သည္မွာေထရ၀ါဒျမတ္ဓမၼ၏ဂုဏ္ရည္တစ္ရပ္ဟု ဆိုရမည္ျဖစ္ပါသည္။ႏွစ္ဆယ္ရာစုသိပံၸပညာရွင္းႀကီး အိုင္းစတိုင္းကမူ“အကယ္၍ေခတ္သစ္သိပၸံပညာလိုအပ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ဖက္ၿပိဳင္သည့္ဘာသာေရးတစ္ခုရွိခဲ့သည္ ဆိုလွ်င္ ၄င္းသည္ဗုုုုဒၶဘသာျဖစ္ေပလိမ့္မည္”ဟုဆိုထားသည္။ အိုင္းစတိုင္း၏အဆုိအရ ဗုုဒၶဘာသာသည္သိပံၸ ပညာႏွင့္ကိုက္ညီေသာဘာသာဟု ဆိုထားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေခတ္မွီၿပီးအဆင့္ျမင့္ေသာဗုုဒၶေဒသနာေတာ္ မ်ားကိုေလ့လာသင္ယူရာ၌ေခတ္မီေသာ နည္းစနစ္မ်ားႏွင့္ေလ့လာသင္ယူရန္လိုအပ္ လာေခ်ၿပီ။

ယင္းသို႔ေသာအေျခအေနကိုသိရွိၿပီး အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးမားေသာေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးကျမန္မာျပည္တြင္းရွိေထရ၀ါဒရဟန္းေတာ္မ်ားေလ့လာသင္ၾကားေနသည့္ အစဥ္အလာသင္ၾကား နည္း (Old education system) မွေခတ္မီ သင္ၾကားနည္း (Modern education system) သို႔ေျပာင္းလဲၿပီး
ေလ့လာသင္ယူႏိုင္ရန္အတြက္ႏုိင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသိုလ္ ႀကီးႏွစ္ခုကိုရန္ကုန္ႏွင့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ႀကီးမ်ား၌ (၁၃၄၈)ခုႏွစ္ကစ၍တည္ေထာင္ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့ပါသည္။ ယင္းတကၠသုိလ္ႀကီးမ်ားဖြင့္လွစ္ေပးရာမွာ လည္း စည္းလြတ္၀ါးလြတ္ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့ျခင္း မဟုတ္ေပ။ အသိပညာရွင္အတတ္ပညာရွင္မ်ားႏွင့္တိုင္ပင္ ညိွႏိႈင္းၿပီးျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၊ သာသနာေရး၀န္းႀကီးဌာန၊ႏိုင္ငံေတာ္သံဃမဟာ နာယက အဖြဲ႔၏လက္ေအာက္၌ထားရွိၿပီး၊တကၠသုိလ္မ်ားအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဗဟိုအဖြဲ႔၊ပါေမာကၡခ်ဳပ္၊ဒုတိယပါေမာကၡခ်ဳပ္၊ေမာ္ ကြန္းထိန္း၊ နာယကပါေမာကၡ၊ ဌာနမွဴး၊ ကထိက၊ နည္းျပ၊ျပင္ပပညာရွင္စသည္တို႔ျဖင့္ ဖြင့္လွစ္ၿပီးသင္ ၾကားေစခဲ႔ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

တကၠသုိလ္ႀကီးႏွစ္ခုကို တည္ေထာင္ဖြင့္လွစ္ေပးေတာ္မူခဲ႔ေသာဆရာေတာ္ႀကီး၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ပညာေရးတြင္ အဆင့္အတန္းျမင့္မားေသာ သာသနာျပဳရဟန္းေတာ္မ်ားေပၚထြန္းလာေစ ရန္ႏွင့္က်ယ္ျပန္႔ေသာ ပညာကြန္ယက္ႀကီးတြင္ျမန္မာ့အေရး၊ ကမၻာ့အေတြး၊ျမန္မာ့အျမင္၊ ကမၻာအထင္ မ်ားကို ပိဋကတ္ေတာ္လာအေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္တိုက္ဆိုင္ဆန္းစစ္သံုးသပ္တတ္ေသာ ညာဏ္မ်က္စိ ပြင့္လင္းၿပီး ျမတ္္ဗုုဒၶေဒသနာေတာ္မ်ားကိုကမၻာအရပ္ရပ္သို႔ျဖန္႔ေ၀ေပးႏုိင္ရန္အတြက္ ျဖစ္သည္။

ယေန႔မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ ကမၻာအရပ္ရပ္ရွိ ဘာသာေပါင္းစံုက ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ မိမိတို႔ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ေသာ ဘာသာအယူ၀ါဒမ်ားကိုေရဒီယို၊ ၿဂိဳဟ္တု၊ အီးေမးလ္၊ အင္တာနက္ စသည့္စာမ်က္ႏွာတို႔အေပၚ၌နည္းမ်ိဳးစံု၊ အသြင္မ်ိဳးစံုတို႔ျဖင့္ေဖာ္ျပေနၾကၿပီျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ေထရ ၀ါဒျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားအေနျဖင့္ျမတ္္ဗုုဒၶ၏ဓမၼမ်ားကိုေလ့လာသင္ၾကားရာ၌စနစ္ေဟာင္းႀကီးထဲ၌ေရာင့္ရဲ ၍ေနရန္ မသင့္ေတာ့ေပ။

အျခားဘာသာမ်ားက မိမိတုိ႔၏ဘာသာအယူ၀ါဒမ်ားကုိ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚ၌ေဖာ္ျပေနခ်ိန္မွာ မိမိတို႔ေထရ၀ါဒရဟန္းေတာ္မ်ားအေနျဖင့္ေရတြင္းႏႈတ္ခမ္းေပၚ အုန္းသီးေခါင္းခုအိပ္ၿပီး စာက်က္၊ စာအံ လုပ္ေနရေတာ့မည့္ အခ်န္အခါမဟုတ္ေတာ့ေခ်။ မိမိတို႔ေထရ၀ါဒရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ျမတ္္ဗုုဒၶ၏ဓမၼမ်ား ကိုေခတ္မီနည္းစနစ္မ်ားျဖင့္ျဖန္႔ေ၀ေပးရန္ အခ်ိန္ၾကေရာက္ေနၿပီျဖစ္ပါသည္။ ဒံုးပ်ံမ်ား၊ေမာ္ေတာ္ကား မ်ားျဖင့္ေျမျပင္ေ၀ဟင္မွာ ပ်ံသန္းေနခ်ိန္တြင္ျမန္မာျပည္သားေထရ၀ါဒရဟန္းေတာ္မ်ား အေနျဖင့္လွည္း အိုႀကီးကိုသာ တအိအိေမာင္းမေနသင့္ေတာ့ေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပ အပ္ပါသည္။ ။


{မႏၲေလးတုိင္း၊သာစည္ၿမိဳ႕နယ္၊သာဂရေက်းရြာ၊အု႒္တုိက္ေက်ာင္းတြင္က်င္းပေသာအရွင္နႏၵ၀ံသ(သာစည္)၏ ဂုဏ္ျပဳပြဲမွတ္တမ္းစာေဆာင္တြင္ေရးသားေသာ ေဆာင္းပါးကုိ ျပန္လည္တင္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္}



ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားႏွင့္အတူ လူသားအားလုံး ေအာင္ျမင္ေသာ ဘ၀ခရီးပန္းတုိင္သုိ႔တက္လွမ္းႏုိင္ၾကပါေစဟု ဆုမြန္ေႁခြလ်က္ ...

အရွင္တိေလာက(ခရမ္း)

အိႏၵိယစံေတာ္ခ်ိန္ည ၁၂း၀၀နာရီမွာ ဟက္ပီးနယူးယီးယားကုိႀကိဳဆုိေသာအားျဖင့္ဤပုိ႔စ္ကုိတင္ပါသည္


ရင္တြင္းျဖစ္



စာေရးသူသည္ နယူးေဒလီတကၠသုိလ္တြင္ 2010/2011 M.A ပထမႏွစ္စာေမးပြဲေျဖၿပီး သျဖင့္ျမန္မာႏုိင္ငံ သုိ႔ေခတၱခဏျပန္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ထုိသုိ႔ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ စာေရးသူနဲ႔ဒကာဒကာမမ်ားက စာေရးသူနဲ႔ ညီကုိ၀မ္းကြဲေတာ္စပ္ေသာေနာင္ေတာ္ႀကီးက တည္ေထာင္တဲ့ ပဲခူးတုိင္း၊ က၀ၿမဳိ႕နယ္၊ေညာင္ပင္ ရြာေက်းရြာ၊ ရြာလယ္ေက်ာင္းတြင္ ဖြင့္လွစ္ထားေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းမွာ အလယ္တန္း အထိသင္႐ုိး ညႊန္းတမ္းနဲ႔သက္ဆုိင္ေသာ ဆရာကုိင္စာအုပ္မ်ားကုိ ယင္းေက်ာင္းအတြက္ေပးလွဴခဲ့ ပါတယ္။ စုစုေပါင္းတန္ဖုိးမွာ က်ပ္၁သိန္းေက်ာ္ဖုိးခန္႔ရွိပါတယ္။ 

ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ရန္ကုန္တုိင္း၊ ခရမ္းၿမိဳ႕နယ္၊ ကမာကလူ/ကမာကယာေက်းရြာမ်ားရွိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းတြင္ လွဴဒါန္းရန္စီစဥ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ယင္းေက်ာင္းမ်ားကုိ ဖုံးဆက္ၿပီးလုိအပ္ တဲ့ေက်ာင္း သုံးစာအုပ္မ်ားကုိေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါဆရာေတာ္မ်ားကဗလာစာအုပ္နဲ႔ေဘာ့ပင္သာလုိအပ္ေၾကာင္း သာေျပာသျဖင့္ စုစုေပါင္း ၂သိန္းဘုိးခန္႔လွဴျဖစ္ခဲ့တယ္္။ ထုိအလွဴမ်ားမွာ စာေရးသူက မိမိရဲ႕ပညာသင္စရိတ္ ထဲမွ ၁သိန္းမတည္၍ ဒကာဒကာမမ်ား၏စုေပါင္းအလွဴနဲ႔ လွဴဒါန္းျခင္းျဖစ္ပါတယ္္။


 ယင္းေက်ာင္းမွာ စာေရးသူကုိေမြးဖြားေပးလုိက္ေသာေက်ာင္းျဖစ္ပါတယ္္။ စာေရးသူ၏ ငယ္ဆရာျဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၲနႏၵ၀ံသတည္ေထာင္ခဲ့ေသာေက်ာင္းမ်ားျဖစ္ပါတယ္္။ ဆရာေတာ္က သက္ေတာ္(၈၉)ႏွစ္ မွာ ပ်ံလြန္ေတာ္မူခဲ့ပါၿပီ။ တပည့္အႀကီးဆုံးက ဆက္လက္တာ၀န္ယူေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္္။ ဆရာသမားမ်ား နဲ႔ေဆြမ်ိဳးမ်ားထံ မေရာက္ျဖစ္တာလည္း (၁၂)ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီျဖစ္လုိ႔ ဆရာသမားမ်ားကုိကန္ေတာ့ရင္း ကုိယ္တုိင္ပဲ သြားလွဴခဲ့ပါတယ္။ စာေရးသူနဲ႔အတူပါ၀င္လွဴဒါန္းေသာ ဒကာဒကာမမ်ားကလည္းေတာ ကုိေရာက္ဖူးခ်င္သျဖင့္ စာေရးသူႏွင့္အတူ လုိက္ပါခဲ့ၾကပါတယ္။ ဆရာေတာ္ထံသုို႔ေက်ာင္းသုံးစာအုပ္ႏွင့္ စာေရးကိရိယာမ်ားကုိေပးအပ္လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္္။ေက်ာင္းသူ/သား(၂၀၀)ေက်ာ္ခန္႔ရွိ ပါတယ္။ 

မူလြန္ေက်ာင္းဆုိေတာ့(၇)တန္းအထိဆရာေတာ္နဲ႔အတူဦးဇင္းတစ္ပါး၊ ဆရာမေလးေယာက္ စုစုေပါင္းဆရာ အင္အားေျခာက္ဦးျဖင့္သင္ၾကားေပးေနတာကုိေတြ႔ရွိရပါတယ္။ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအမ်ားစုက ဆင္ရဲႏြမ္းပါးၿပီးအစုိးရမွဖြင့္လွစ္ထားေသာ အလယ္တန္းေက်ာင္းကုိေက်ာင္းအပ္မေပးႏုိင္ေသာ ရြာသူရြား သားမ်ားရဲ႕သားသမီးမ်ားနဲ႔ရြာနီး ပတ္၀န္းက်င္မွခေလးငယ္မ်ားျဖစ္ ၾကပါတယ္္။ 


ဆရာေတာ္က စာေရးသူအား“ငါ့မွာ ဆရာမေလးေယာက္ကုိ လစာေပးငွားထားရတယ္ကြာ၊ ငါ့ရရွိတဲ့ အလွဴေငြေလးကုိ ပေဒသာပင္စုိက္ထားရတယ္၊ အဲ့ဒီက ရတဲ့ေငြနဲ႔ပဲသူတုိ႔ကုိ လစာေပးရတယ္”လုိ႔ မိန္႔ၾကားခဲ့ ပါတယ္။ သူတုိ႔ေပးတဲ့လစာက တစ္ေယာက္ကသုံးေသာင္း၊ႏွစ္ေယာက္ကႏွစ္ေသာင္းခြဲ၊ တစ္ေယာက္ ကႏွစ္ေသာင္းေပးတယ္လုိ႔သိခဲ့ရပါတယ္။ စာေရးသူက ဆရာမေတြကုိ ေပးတဲ့လာစာ တြက္ၾကည့္မိပါတယ္၊ သုံးေယာက္ေပါင္း တစ္လတစ္သိန္း၊ တစ္ႏွစ္ကုိ (၁၂)သိန္း၊  ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဘုန္းႀကီးကုန္က်စရိတ္ကလည္း မေသးပါလား၊ ရြာေဂါစရဂါမ္က တစ္ႏွစ္လုံးေပါင္းလုိ႔ ဘုန္းႀကီးရတဲ့သာေရးနာေရးအလွဴေငြက စာေရးသူတုိ႔ ငယ္ငယ္ကဆုိ တစ္သိန္းျပည့္ေအာင္ပင္မရရွာ၊ ရပ္ရြာရဲ႕စီးပြားေရးက လယ္လုပ္ငန္းေလာက္သာ အဓိကရွိတာ တစ္ျခားစီးပြားေရးမယ္မယ္ရရမရွိတာကုိ စာေရးသူအသိဆုံးျဖစ္ပါတယ္။ 

ဘုန္းႀကီးခမ်ားလည္း ရြာသူရြာသားေတြရဲ႕သာသမီးမ်ား အသိပညာအတတ္ပညာထြန္းကားေရး အတြက္ေနရင္းထုိင္းရင္းခ်စ္တီျဖစ္ေနရရွာတယ္။ သူခမ်ာကုမၼဏီမရွိ၊ လယ္ယာလုပ္ငန္းမရွိနဲ႔ ရသမွ် အလွဴေငြေလးကုိ တုိးပြားေအာင္ပေဒသာပင္စုိက္ၿပီး ဆရာမေတြကုိလစာေပးၿပီး ခေလးေတြစာသင္ခုိင္းေန တယ္။ ဆရာမေတြရတဲ့လစာကလည္းမက္ေလာက္စရာပါပဲ၊ သူတုိ႔ကလည္း ဆရာေတာ္ကုိၾကည္ညိဳ လြန္းလုိ႔သာ လုပ္အားေပးတစ္၀က္နဲ႔လစာယူေနၾကရတာပါ၊ ဆရာမေလးေယာက္က ၃ေယာက္ကဘြဲ႔ရ၊ ၁ေယာက္က ၁၀တန္းျဖစ္တယ္။ စိတ္ထဲလည္းေတြးမိပါတယ္၊ ဒီဘုန္းႀကီး လူဘ၀မွာေနၿပီးအိမ္ေထာင္ သားေမြးျပဳရင္ ဒီေလာက္မ်ားတဲ့ခေလးေတြကုိေက်ာင္းထားေပးရမွာမဟုတ္ဘူး၊ အခုေတာ့ ဘုန္းႀကီး၀တ္မိလုိ႔ တစ္ရြားလုံးအျပင္ ရြားနီးပတ္၀န္းက်င္က ပါ၀င္တဲ့သားသမီး(၂၀၀)ေက်ာ္ကုိေက်ာင္းထားေပးေန ရတယ္လုိ႔ေတြးမိတယ္။ 

လူ႔၀တ္ေၾကာင္ဘ၀မွာဆုိရင္ေတာသားမုိ႔လုိ႔ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေပါ့ေပါ့အလြန္ဆုံး ခေလးငါးေယာက္ေပါ့။ သူတုိ႔ေခတ္က ငါးေယာက္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုိင္ေလာက္ပါတယ္၊ ေက်ာင္းေဘးကဒကာဆုိရင္ သူထက္ငယ္တယ္၊ ၁၁ေယာက္ရွိတယ္၊ ဒါေတာင္ ၂ေယာက္ကပ်က္ဆီးသြားေသးတယ္။ ထားပါေတာ့ စာေရးသူရဲ႕ အေတြးေလးကုိ ကိုးကားျပတာပါ။  အခုေတာ့ ခေလး(၂၀၀)ေက်ာ္ ကုိေက်ာင္းထားေပးဘုိ႔အတြက္ သူမွာရွာေဖြေနရတယ္၊ မေတြ႔တာၾကာလုိ႔ ဘုန္းႀကီးသက္ေတာ္ကုိေမးလုိက္ေတာ့ (၇၀)ေက်ာ္ေနၿပီ၊ ရပ္ရြာဖြံ႕ၿဖိဳးေရးအတြက္ သာသနာျပဳေနစဲပါပဲ။ 

စာေရးသူနဲ႔အတူပါလာတဲ့ ဒကာ/မမ်ားက ပေဒသာပင္ေတြစုိက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီကေနေနာက္တစ္ေက်ာင္း ကူးၿပီးသြားလွဴပါတယ္၊ ကမာကယာေက်ာင္းပါ ကမာကလူရဲ႕လက္ေအာက္ခံရြာေလးေပါ့၊ေက်ာင္းသား (၁၀၀)ေက်ာ္ေလာက္ရွိတယ္၊ သူလဲပဲေရႊမန္းတင္ေမာင္သီခ်င္းလုိပါပဲ၊ “ကြ်န္ေတာ္လည္း ထုိနည္း လည္းေကာင္း”ေပါ့၊ ဆရာေတာ္အပါအ၀င္ ၉-တန္းေအာင္၊ ၁၀တန္းက်ဆရာမ(၂)ေယာက္နဲ႔႐ုံး ကန္ေနၾကရပါတယ္။ မူလတန္းအဆင့္ထိပဲရွိပါတယ္။ လွဴစရာရွိတာမ်ားကုိလွဴၿပီး အဲ့ဒီေန႔ညေနပုိင္းမွာပဲ စာေရးသူတုိ႔အဖြဲ႔ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။

 စာေရးသူတို႔ခရမ္းၿမိဳ႕ကေနစထြက္ေတာ့ ညေနေလးနာရီေက်ာ္ေနပါၿပီ၊ စာေရးသူတုိ႔ကုိ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ (ေတာင္းေအ့စ္)ကားေလးဟာ ခရမ္းၿမိဳ႕ေပၚကေနၿပီး ခရမ္း၊ သုံးခြ၊ သံလ်င္၊ ရန္ကုန္သြားတဲ့ကားလမ္းအတုိင္း ၿမိဳ႕အျပင္ထြက္တယ္ဆုိရင္ပဲ စိမ္းစုိေသာလယ္ကြင္းျပင္မ်ားကုိေတြ႔ျမင္ရပါတယ္။ ရာသီဥတုက မုိးဥတုဆုိေတာ့ မုိးရြာထားလုိ႔ သစ္ပင္း၊ ၀ါးပင္းေတြႏွင့္အတူ လယ္ကြင္းျပင္မ်ားက စိမ္းစုိလုိ႔ေနပါတယ္။ လယ္သမားတစ္ခ်ိဳ႕လယ္ကြင္းကေနၿပီးအိမ္ျပန္လာတာကုိေတြ႔ရတယ္။ ေကာက္စုိက္သမတစ္အုပ္က ေတးသီ ခ်င္းကုိသီက်ဴးရင္း အိမ္ျပန္လမ္းကုိ ဦးတည္ေနၾကတယ္။ ညဥ့္ငွက္တုိ႔က အိပ္တန္းျပန္ေနၾကၿပီ၊ စာေရးသူရဲ႕ရင္းထဲမွာ ပနး္ခ်ီဆရာတစ္ဦးကျခယ္သထားတဲ့ေတာအလွပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကုိ ၾကည့္႐ႈေနရ သကဲ့သုိ႔ ရင္ထဲမွာခံစားေနမိပါတယ္။ ဒီျမင္ကြင္းေတြက စာေရးသူနဲ႔ကင္းကြာေနတာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနပါၿပီ၊ လယ္ကြင္းျပင္မ်ားကုိေငးေမာေနစဥ္ေလေျပေလညင္းတစ္ခုကေကာက္ပင္ရန႔ံတုိ႔ကုိသယ္ေစာင္ၿပီး စာေရးသူ ကုိျဖတ္တုိက္သြားခဲ့တယ္။ စာေရးသူလည္းေကာက္ပင္ရန႔ံေတြနဲ႔အတူ သန္႔ရွင္းလတ္ဆက္ေသာ သဘာ၀ေလကုိ အားပါးတရ႐ွဴ႐ႈိက္လုိက္မိတယ္။ 

စာေရးသူရဲ႕ဒကာမက ဦးဇင္းေလး ကားမွန္တင္လုိက္ပါလား၊ေတာ္ၾကာအေအးပတ္ၿပီး ဖ်ားေနဦးမယ္လုိ႔ ကားေနာက္ခန္းကေနၿပီး သတိေပးရွာတယ္၊ စာေရးသူကေတာ့ ကားကူရွင္ကုိမွီၿပီးေကာက္ပင္ရနံ႔တုိ႔ကုိ ႐ွဴရင္းလုိက္ပါခဲ့တယ္။ လယ္ကြင္းေတြကုိ မ်က္စိတစ္ဆုံးေငးေမာၾကည့္ရင္း ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားေသာ ငယ္ဆရာရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔အတူ ဆရာေျပာခ့ဲတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းကုိျပန္လည္ လုိ႔ၾကားေယာင္ေန မိတယ္။ စာေရးသူအပါအ၀င္ ရြယ္တူ တပည့္အပါး(၂၀)ကုိ စာခ်ေပးရင္း “မင္းတုိ႔ထဲက ငါလုိပုဂၢိဳလ္ ငါးပါးေလာက္ေပၚလာရင္ေတာ္ပါၿပီတဲ့” အခုေတာ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က က်န္တဲ့ညီေနာင္မ်ားလဲ အျမင္မွန္ရလုိ႔ ကာမေတာမွာေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကကုုန္ၿပီ၊ စာေရးသူတစ္ဦးသာလွ်င္ မုိက္မုိက္ကန္းကန္းနဲ႔ အိႏၵိယႏုိင္ငံကုိပညာသင္တဲ့အထိ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ 

M.A ပထမႏွစ္  စီမီစတာ-၂မွာေလ့လာရတဲ့သမုိင္းဘာသာရပ္မွာ ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံက မဟာ ယာနဗုဒၶဘာသာ၀င္သီလရွင္ မာစတာခ်င္ယန္းရဲ႕ေဖာင္ေဒးရွင္း၁၀ခုအနက္ ပညာေရးေဖာင္းေဒးရွင္း တစ္ခုပါတာကုိေတြ႔ရတယ္။ မဟာယာနေတြ ပရဟိတေတြလုပ္ၾကတာကုိ အားက်စရာအျဖစ္ သမိုင္းမွတ္တမ္းမွာေတြ႕ရတယ္။ ငါ့တုိ႔ေထရ၀ါဒျမန္မာႏုုိင္ငံမွာလဲ ရွိေတာ့ရွိတယ္နည္းေသးတယ္၊ ငါတုိ႔ျမန္မာရဟန္းေတာ္ေတြ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြမ်ားမ်ားလုပ္ဘုိ႔လုိအပ္တယ္လုိ႔ စိတ္ထဲမွာျဖစ္ေပၚလာ ခဲ့တယ္။  ဒါေၾကာင့္ ကားေပၚမွာအေတြးနဲ႔ေဖာင္းေဒရွင္းတစ္ခုခ်ခဲ့မိတယ္။ေဖာင္ေဒးရွင္းရဲ ဥကၠ႒၊ အက်ိဳးေဆာင္၊ေငြကုိင္း၊ အဖြဲ႔၀င္စသည္ကုိေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္လုိုက္တယ္၊ တာ၀န္အားလုံးက အရွင္တိေလာကတစ္ပါးတည္းပါပဲ၊ ဒိီေလာက္လူအင္းအားေကာင္းတဲ့ေဖာင္ေဒးရွင္းအတြက္ဘ႑ာေငြရွာေဖြ ဘုိ႔ စတင္လုိ္က္တယ္၊ စာေရးသူရဲ႕ညာဘက္လက္တစ္ဖက္ကေပါင္ေပၚမွာတင္ထားတဲ့လြယ္အိပ္ထဲ ကုိေရာက္သြားတယ္၊ ေငြတစ္သိန္းအုပ္ ၂ထုပ္ပါလာတယ္၊ ဒကာမလက္ထဲကုိ ဘ႑ာေငြရွာဘုိ႔အတြက္ အပ္လုိက္ပါတယ္။ ဒကာမက ဦးဇင္းေလး မုန္႔ဖုိးေပးတာလားဆုိၿပီးေနာက္လုိက္ပါေသးတယ္။ စာေရးသူက ရည္ရြယ္ခ်က္ကုိေျပာျပလုိက္တယ္၊ လုိက္ပါလာတဲ့ ဒကာ/မေတြအားလုံးက ဦးဇင္းေလးလုပ္ရင္ တပည့္ေတာ္ တုိ႔လဲလွဴမွာေပါ့ဆုိၿပီး ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာနဲ႔ သာဓုသုံးႀကိမ္ေခၚလုိ႔ အားေပးၾကပါတယ္။ 

ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္းေက်ာင္းသုံးစာအုပ္နဲ႔ စာေရးကိရိယာမ်ားလွဴဒါန္းႏုိင္ဘုိ႔အတြက္ ဒကာမလက္ထဲကုိ ေငြ၂သိန္း မတည္ေငြအျဖစ္နဲ႔အပ္ႏွံထားလုိက္တာပါ၊ ငယ္ဆရာကုိေက်းဇူးဆပ္ေသာအေနအားျဖင့္ ရပ္ရြာနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္က ကေလးေတြအတြက္ ပညာေရးမွာတတ္အားသေရြ႕ေထာက္ပံ႔သြားမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ နဲ႔အတူ စာေရးသူရဲ႕အနာဂါတ္သာသနာျပဳလုပ္ငန္းအတြက္လည္း စတင္ၿပီးေဖာင္ေဒးရွငး္ခ်လုိက္တာပါ။ ဥကၠ႒၊ အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္စသည္တုိ႔က သေဘာတူေရြးခ်ယ္လိုိုက္တဲ့ေဖာင္းေဒရွင္းနာမည္က “တိေလာက ပညာေရးေဖာင္ေဒးရွင္း”တဲ့၊ ဒီေဖာင္ေဒးရွင္းေလးက စာေရးသူရဲ႕ရင္တြင္းျဖစ္ေဖာင္ေဒးရွင္းေလးတစ္ခုပါ။ အစည္းအေ၀းအၿပီးမွာ ပီတိအၿပဳံးနဲ႔ တီးခက္လုိက္တဲ့ ရင္ထဲကလက္ခုၾသဘာသံကုိ ကားေနာက္ခန္းမွာလုိက္ ပါလာတဲ့ ဒကာမေတြ ၾကားလုိက္မိဟန္မတူေခ်……။



(ဤေဆာင္းပါးျဖင့္ ဘ၀နတ္နန္းၾကြျမန္းသြားေသာေက်းဇူးရွင္ဆရာသမားအားပူေဇာ္ကန္ေတာ့လုိုက္ပါတယ္၊ တပည့္မွာ မလိမၼာမုိက္မဲမိခဲ့တဲ့ အျပစ္မ်ားရွိခဲ့ပါက တမလြန္ဘ၀မွေနၿပီး သီးခံခြင့္လႊတ္ေပးပါဘုရား)



 ယမုံနာလြင္ျပင္ ဖန္းတီးရွင္
အရွင္တိေလာက(ခရမ္း)
20.12.2011
 ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ 03း03 am


ေက်ာင္းသုံးစာအုပ္ႏွင့္စာေရးကိရိယာမ်ားလွဴဒါန္းစဥ္က မွတ္တမ္းဓာတ္ပုံမ်ား

ကမာကလူေက်ာင္းဆရာေတာ္
  
 ပူေဇာ္လွဴဒါန္းကန္ေတာ့ခန္း(၁)

 ပူေဇာ္လွဴဒါန္းကန္ေတာ့ခန္း(၂)

 လွဴရန္၀တၳဳ ဆက္ကပ္မႈ(၁)

 လွဴရန္၀တၳဳ ဆက္ကပ္မႈ(၂)

 ဆက္ကပ္လွဴဒါန္း ေန႔လည္ဆြမ္း( စာေရးသူ၏ ေယာက္ဖေတာ္ႏွင့္ အစ္မေတာ္)

 ဆရာေတာ္ႏွင့္စာေရးသူ

 ကမာကယာေက်ာင္းဆရာေတာ္
 
ဆရာေတာ္ႏွင့္စာေရးသူ

  လွဴရန္၀တၳဳ ဆက္ကပ္မႈ(၃)

  လွဴရန္၀တၳဳ ဆက္ကပ္မႈ(၄)

 လွဴရန္၀တၳဳ ဆက္ကပ္မႈ(၅)
 

စာေရးသူတုိ႔၏ ရြာသူရြားသားမ်ား သုံးေသာက္သုံးေရကန္ေတာ္ႀကီး



 
ကမာကလူဘုန္ေတာ္ႀကီးသင္(မူလြန္)ေက်ာင္းႏွင့္ကမာကယာဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္မူလတန္းေက်ာင္းတုိ႔၏ သမုိင္း

တည္ေနရာႏွင့္တည္ေထာင္သူ

ရန္ကုန္တုိင္းေဒသႀကီး၊ ခရမ္းၿမိဳ႕နယ္၊ ကမာကလူေက်းရြာအုပ္စုတြင္တည္ရွိပါသည္။ ခရမ္းၿမဳိ႕၏အေနာက္ ဘက္ျခမ္း၊ ၿမိဳ႕ႏွင့္ခုႏွစ္မုိင္းခန္႔အကြာတြင္ တည္ရွိပါသည္။ တည္ေထာင္သူမွာကမာကလူေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲနႏၲ၀ံသပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကမာကလူေက်ာင္းမွာေက်းရြာသူ/သားတုိ႔၏အစဥ္အဆက္ကပါ၀င္လွဴဒါန္း ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ကမာကယာေက်ာင္းမွာ ကမာကလူႏွင့္၁မုိင့္ခန္႔အကြာတြင္ တည္ရွိၿပီး၊ ၁၃၄၂-ခုႏွစ္တြင္ ရြာခံဒကာ/မမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ေဒၚေသာင္း၊ ဦးသိန္းလူပ်ိဳႀကီးေမာင္ႏွမကေက်ာင္းတည္ေဆာက္ လွဴဒါန္း ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

လွဳပ္ရွားမွဳ

ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၲနႏၲ၀ံသ၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ၁၃၃၃-ခုႏွစ္(၁၉၇၁-ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ)မွစတင္၍ လူမႈ၀န္ထမ္းေစ တနာမူလတန္းေက်ာင္းကုိ စတင္ဖြင့္လွစ္သင္ၾကားေပးခဲ့ပါသည္။ေက်ာင္းသားဦးေရ (၈၀)ေက်ာ္ခန္႔ ရွိခဲ့ၿပီး၊ လူမႈ၀န္းထမ္းဌာနမွလည္းလာေရာက္ၾကည့္႐ႈၿပီးေထာက္ပံ့အားေပးခဲ့ပါသည္။သင္ၾကားမႈမွာလည္းေအာင္ျမင္ မႈမ်ားရရွိခဲ့ပါသည္။


၁၃၅၅-ခုႏွစ္၊ ပထမ၀ါဆုိလဆုတ္(၁၁)ရက္၊(၁၄.၀၇.၁၉၉၃)ရက္ေန႔တြင္ လူမႈ၀န္ထမ္းေစတနာမူလ တန္းေက်ာင္းမွ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္း အျဖစ္သုိ႔ေျပာင္းလဲဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါသည္။ ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲနႏၵ၀ံသ ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ တပည့္အႀကီးဆုံးျဖစ္ေသာ ယခုလက္ရွိဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲညာဏ၀ံသ ကေက်ာင္းတုိက္တာ၀န္ကုိ (၂၀၀၀)ႏွစ္မွစၿပီး ဆရာ့အေမြကုိ ဆက္လက္တာ၀န္ယူခဲ့ပါသည္။ ဆရာေတာ္က (၂၀၀၅) ခုႏွစ္၊ ဇြန္လတြင္ မူလတန္းလြန္ေက်ာင္း(မူလြန္ေက်ာင္း)အျဖစ္သုိ႔ ထပ္ဆင့္တုိးၿပီး ဖြင့္လွစ္ခဲ့ပါ သည္။ေက်ာင္းသားဦးေရ (၆၀)ေက်ာ္အား ရဟန္းေတာ္(၄)ပါး၊ ဆရာမ(၂)ဦးတုိ႔ျဖင့္ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါသည္။ ၂၀၁၁/၂၀၁၂-ပညာသင္ႏွစ္တြင္ သူငယ္တန္းမွ သတၱမတန္းအထိေက်ာင္သူ/သားဦးေရး(၂၀၆)ေယာက္တုိ႔ အားရဟန္းေတာ္(၂)ပါး၊ဆရာမေလးဦးတုိ႔ကသင္ၾကားေပးလ်က္ရွိပါသည္။ ကမာကယာေက်းရြာ ဘုန္းေတာ္ ႀကီးသင္ေက်ာင္းမွာေက်ာင္းသားဦးေရ(၁၀၀)ေက်ာ္တုိ႔အား ရဟန္းေတာ္(၁)ပါး၊ ဆရာမ(၂)ဦးတုိ႔ျဖင့္ သင္ၾကားေပးလ်က္ရွိပါသည္။

စာႂကြင္း… 

ယခုလက္ရွိကမာကလူေက်ာင္းဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲညာဏ၀ံသမွာ ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၲနႏၵ၀ံသ သက္ေတာ္ထင္ ရွားရွိစဥ္က ကမာကယာေက်ာင္းကုိ တာ၀န္ယူရပါသည္။ လက္ရွိကမာကယာေက်ာင္းကုိ တာ၀န္ ယူေနေသာ ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၲသုဇာတမွာ ဆရာေတာ္ဘဒၵႏၲနႏၵ၀ံသ၏အနီးေနတပည့္ႀကီးအျဖစ္ျဖင့္ ကမာက လူေက်ာင္းကုိ ဆရာေတာ္ႏွင့္အတူတာ၀န္ယူေပးရပါသည္။ စာေရးသူတုိ႔စတုတၳတန္းသုိ႔ေရာက္ေသာႏွစ္ တြင္ အုပ္ခ်ဳပ္ပုံစည္းမ်ဥ္းအေျပာင္းအလႊဲေၾကာင့္ႏွစ္အေတာ္ၾကာ စာေမးပြဲေျဖဆုိခြင့္ရပ္နားခဲ့ရပါသည္။ ထုိသုိ႔ ရပ္နားထားေသာ္လည္း ဆရာေတာ္ႀကီးကေလာကီေလာကုတၱရာစာေပမ်ားကုိေက်ာင္းသား(၁၀၀)ေက်ာ္နွင့္ ရဟန္းေတာ္အပါး(၂၀)၊ သာမေဏအပါး(၄၀)၊ညအိပ္ေက်ာင္းသား(၁၀)ေက်ာ္တုိ႔အားသင္ၾကားေပးလ်က္ရွိခဲ့ ပါသည္း။   ။



မွတ္တမ္းျပဳစုသူ
ယမုံနာလြင္ျပင္ဖန္တီးရွင္
အရွင္တိေလာက(ခရမ္း)
၂၈. ၁၂. ၂၀၁၁(ဗုဒၶဟူးေန႔)
 ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ညေန ၀၅း၄၅


ကမာကလူ/ကမာကယာဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းမ်ား၏ တစ္ေန႔တာလွဳပ္႐ွားမႈ ပုံရိပ္မ်ား
























Monday, 26 December 2011

ဟင္းေကာင္းတစ္ခြက္

စာေရးသူရဲ႕ စာဖတ္ပရိတ္သတ္တစ္ဦးက ဦးဇင္းစာေတြက အရမ္းတုိလြန္းတယ္တဲ့၊ သူက စာကုိရွည္ရွည္ ဖတ္ခ်င္တယ္ထင္ပါရဲ႕ ဒါမွမဟုတ္ စာေရးသူေရးတဲ့စာေတြကုိ ဖတ္ရတာ အားမလုိအားမရျဖစ္တာလဲျဖစ္ မယ္ထင္ပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ဘေလာ့က ရက္သားေလးပဲရွိေသးသလုိ စာေရးသူကုိယ္တုိင္က စာကုိအခုမွ သူငယ္ခ်င္းေတြတုိက္တြန္းလုိ႔ စၿပီးေရးကာစပဲရွိပါေသးတယ္၊ သာသနာ့တကၠသုိလ္တက္တုံးကေနာက္ ဆုံးႏွစ္မွာ သုေတသနစာတမ္းတစ္ေစာင္နဲ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးရဲ႕ဂုဏ္ျပဳပူေဇာ္ပြဲမွာေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပဲေရး ဖူးခဲ့တာပါ၊ ဒါေတာင္ ကုိယ္ကဒီပူေဇာ္ပြဲရဲ႕အက်ိဳးေဆာင္သဖြယ္စီစဥ္ေပးရမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ (န.ပ.သ)မန္း ရဲ႕လက္ေထာက္ေမာ္ကြန္းထိန္းဆရာေတာ္ နာမည္ေတာ့ထည့္မေျပာေတာ့ပါဘူး၊ ကေလာင္ နာမည္ေမာင္ထက္ေအာင္ (မႏၲေလး)က ေမာင္ရင္လဲေရးဦးေလ၊ မေရးလုိ႔ဘယ္ျဖစ္မလဲ၊ ဒီပူေဇာ္ပြဲစာအုပ္နဲ႔ ပူေဇာ္ပြဲႀကီးတစ္ခုလုံးကုိ ဒါ႐ုိက္တာလုပ္ၿပီးေမာင္ရင့္စာေလးမွမပါးရင္ ဘယ္အဓိပၸါယ္ရွိမလဲဆုိ လုိ႔ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ေရးလုိက္တာေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ေတာ့ျဖစ္သြားတယ္။ 

ရြာမွာပူေဇာ္ပြဲက်င္းပေတာ့ ပူေဇာ္ပြဲမွတ္တမ္းစာအုပ္ကေလးက ပူေဇာ္ပြဲလာသူမိတ္သဟာမ်ားရဲ႕လက္ထဲမွာ ကုိယ္စီကုိ္ယ္စီကိုင္လုိ႔ေပါ့၊ တစ္ခ်ိဳ႕လဲတစ္ကယ္ဖတ္တယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕လဲ အလကားရလုိ႔ယူထားတာ၊ သိတယ္မုိ႔လား ေတာသားမ်ားက ပုိက္ဆံမ်ားမေပးရရင္ လမ္းေဘးကေရအုိစင္ေတာင္၀င္ေသာက္ၾကတာ သူတုိ႔အက်င့္၊ ႐ွဴး…တုိးတုိး ကုိယ္လဲေတာကပါပဲ သူမ်ားၾကားသြားဦးမယ္။ ကုိယ္က ပရင္စီတာဆုိလား၊ ဒါ႐ုိက္တာဆုိလား သူတုိ႔အရပ္ထဲေျပာေနတဲ့စကားအရေပါ့၊ အခန္းအနားမွဴးလုပ္ရတာေတာ့ေသ ခ်ာတယ္၊ေတာမွာသြားၿပီး  လူတြင္က်ယ္လုပ္ေနတာ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ဒီစာကအဲ့ဒီဦးဇင္းေရး တာေပါ့၊ေဆာင္းပါးလား၊ ၀တၳဳတုိလား၊ ၀တၳဳရွည္လား သူတုိ႔မသိ၊ေရးတဲ့သူက အခန္းအနားမွဴးဆုိတာကုိ သိၾကတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပဲ ကုိယ္ေရးတဲ့ေဆာင္းပါးေလးကုိလူတုိင္းဖတ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ရြားထဲက စာဖတ္၀ါ သနာပါတဲ့ သုံးေလးဦးေလာက္ကေတာ့ စာေရးသူနဲ႔စကားလာေျပာရင္း အရွင္ဘုရား အဲ့ဒီစာအုပ္ ထဲက ၀တၳဳတုိေလးတစ္ပုဒ္ရယ္၊ ဦးဇင္းေရးတဲ့ေဆာင္းပါရယ္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႀကိဳက္ၾကတယ္ဘုရား။ အင္း..နည္းနည္းေတာ့လဲ ဘ၀င္ျမင့္ခ်င္သလုိလုိျဖစ္လားတယ္၊ သူတုိ႔က ေျမွာက္ေပးတာကုိး။ ထားပါေတာ့ စာေရးတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေတြ႔အႀကဳံနည္းပါးမႈကုိ စကားပလႅင္ခံေနတာပါ။ လုိရင္းကုိပဲ၀န္ခံပါရေစ စာေရးတဲ့အေတြ႔အႀကဳံႏုပါေသးတယ္၊ သူမ်ားေရးတာကုိဖတ္ၿပီး အာျဖန္ရႊီးတာကေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ န.ပ.သမွာ   ရင္ႏွီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေလတိတဲ့၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ဗုိလ္တိတဲ့ေခၚၾကတယ္။ အင္း… ကုိယ့္ရဲ႕ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကေတာ့ ဘေလာ့ကာလုပ္ကာမွပဲေပၚေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ ကေတာ့ ဗုိလ္တိလုိ႔ေခၚရင္ သိန္းငါးဆယ္ဆုေပါက္လုိ႔ ဗုိလ္တိလဲသိန္းတစ္ေထာင္ကုိ ဆယ္ႀကိမ္ဆယ္ ခါေပါက္ပါရေစ။

စာေရးသူရဲ႕ခံယူခ်က္က စာရွည္တာတုိတာထက္ လုိရင္းအဓိပၸါယ္ကုိထိထိမိမိေရးသား တင္ျပႏုိင္ဘုိ႔ပဲ လုိအပ္တယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ စာေရးသူတုိ႔ နယူေဒလီတကၠသုိလ္ရဲ႕ စီမီနာတစ္ခုမွာ ပေရာ္ဖက္ဆာ တစ္ေယာက္က အဲ့ဒီပြဲမွာစကားလုံးနည္းနည္းပဲေျပာၿပီး၊ သူရဲ႕တင္ျပမႈကုိ ရပ္နားလုိက္တယ္၊ ဒါကုိေအာက္က ပေရာ္ဖက္ဆာတစ္ေယာက္က ထေျပာတယ္၊ မင္းကမာစတာႀကီးတစ္ေယာက္လုပ္ေနၿပီးေအာက္က လူေတြကုိေျပာတဲ့ စပိ(speek)ကတုိေတာင္းလွခ်ည္လားလုိ႔ဆုိၿပီး ကြန္ပလိန္းတတ္တယ္။ ဒါကုိ အခုန စကားနည္းနည္းပဲေျပာသြားတဲ့ ပေရာ္ဖက္ဆာကျပန္ေျပာလုိက္တာ  “တန္ဖုိးႀကီးၿပီး အရသာနဲ႔ျပည့္ စုံတဲ့ဟင္းလ်ာဆုိတာ အမ်ားႀကီးစားဖုိ႔မလုိဘူး၊ နည္းနည္းစားလဲ လုံေလာက္တယ္။ အဲဒီလုိပဲ ငါကမင္းတုိ႔ကုိ တန္းဖုိ႔ရွိတဲ့စကားလုံေတြေပးခဲ့တာပဲ”လို႔ေျပာၿပီး စတိတ္စင္ေပၚကဆင္းသြားတယ္။ သူေျပာတာမွန္ ပါတယ္၊ေဆးစြမ္းေတာ့ တစ္စက္၊ အင္းစြမ္းေတာ့ တစ္ကြက္၊ ခ်ဲသမားစကားနဲ႔ေျပာရမယ္ဆုိရင္လဲ ခြင္ေကာင္းေတာ့ တစ္ပတ္တဲ႔  ပရိတ္သတ္ေရ… 

စာေရးသူလဲ စပိနည္းနည္းေျပာသြားတဲ့  ပေရာဖက္ဆာစကားအတုိင္းပါပဲခံယူမိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ စာေရး သူရဲ႕စာေတြက တန္းေၾကးရွိတဲ့စာလုိ႔ မခံယူပါဘူး။ စာေရးသက္တမ္း အားျဖင့္ႏုနယ္ေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ တုိေနတာလဲျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္ညာဏ္ ကထြက္သေလာက္အေတြးေလးကုိျဖစ္ညွစ္ၿပီးေရးေနရတာပါ။ ဒီဘေလာ့ရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ကလဲ မွတ္စုစာအုပ္အဆင့္မွ်ပဲရွိပါေၾကာင္းႏွင့္ဘေလာ့ထဲမွာ ကုိ္ယ္ပုိင္စာမ်က္နွာ ရွိေအာင္ ႀကိဳးစားေနတဲ့အဆင့္မွ်သာ ရွိပါေသးေၾကာင္း ၀န္ခံပါရေစ…

(ဘေလာ့အား၀င္ေရာက္အားေပးသူမ်ားကုိ အၿမဲေလးစားလ်က္) 



….ႏွလုံးစိတ္၀မ္းေအးခ်မ္းၾကပါေစ
ယမုံနာလြင္ျပင္ဖန္တီးရွင္
အရွင္တိေလာက(ခရမ္း)
၂၇/၁၂/၂၀၁၁( အဂၤါေန႔)
ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ ည(၁၂း၁၂)နာရီ

သံတုိင္ၾကားကေက်ာက္စာ



စာေရးသူတုိ႔ေဒလီကုိေက်ာင္းတတ္ဘုိ႔၊ အားလုံး၁၀ပါးအဖြဲ႔တစ္ခုဟာ အိႏၵိယႏုိင္ငံရဲ႕အစုိးရ႐ုံးစုိက္ရာ နယူးေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးသုိ႔ (12. 07. 2010)ရက္၊ ည(11)နာရီခန္႔မွာေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ (Vijay Nagar DoubLe Story)ရပ္ကြပ္ေလးမွာေက်ာင္းဂၽိြဳင္းေပးတဲ့ ဆရာေတာ္မ်ားက အိမ္ခန္းငွားေပးထားတယ္၊ အဲ့ဒီ ရပ္ကြက္ေလးမွာေနၿပီးေက်ာင္းအပ္ျခင္း၊ စေတးပါမစ္လုပ္ျခင္းစတဲ့ကိစၥမ်ားက(၃)ရက္အတြင္းမွာ ၿပီးသြားတယ္။ စီနီယာက်တဲ့ညီေလးတစ္ပါးက “ေနာင္ႀကီးဒီညအိပ္ေရး၀ေအာင္းအိပ္ထား မနက္ကုိေစာေစာထမယ္ေနာ္ေနာင္ႀကီးတုိ႔ေက်ာင္းမတတ္ရေသးဘူး၊ ႐ုံးကိစၥေတြလဲၿပီးၿပီ၊ ညီိေလးတုိ႔ အားလပ္ေနတုံး ဆုိက္စီးပုိ႔ေပးမယ္၊ ေနာက္ဆုိရင္မအားေတာ့လုိက္ပုိ႔ေပးႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး’’တဲ့….

ေနာက္ရက္မွာ သူေျပာတဲ့ဆုိက္စီးထြက္ျဖစ္တယ္ဆုိပါေတာ့ ပထမဦးဆုံးပုိ႔ေပးတာက (Akshardham Temple)ကမၻာေက်ာ္ဟိႏၵဴဘုရားေက်ာင္းႀကီး တကယ့္ဧရာမႀကီးပါ စိတ္ထဲမွာမနာလုိစိတ္ေတာင္ျဖစ္မိတယ္၊ ငါတုိ႔ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ေက်ာင္းသာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ေကာင္းမွာပဲေပါ့၊ အ၀င္မွာေဘာ့ပင္ကအစစစ္ပါတယ္၊ မိုဘုိင္းဖုန္းယူဘို႔ဆုိတာ မစဥ္းစားနဲ႔၊ အေတာ္ေလးခန္းနားထည္၀ါတာကုိေတြ႔ရွိရပါတယ္၊ သူတုိ႔ရဲ႕ဘာသာတရားကုိ အထြဋ္အျမတ္ထားေပတယ္ဆုိၿပီးလဲ စိတ္ထဲကေန ဟိႏၵဴေတြကုိခ်ီမြမ္းမိပါတယ္၊ စက်င္ေက်ာက္၊ သဲေက်ာက္ေတြမွာ ကႏုတ္ပန္းေတြထြင္းၿပီးေဆာက္ ထားတာပါ။ အဲ့ဒီကၿပီးေတာေနာက္တစ္ေန ရာျဖစ္တဲ့(LotusTemple)ဘာသာအားလုံးတုိ႔ရဲ႕၀တ္ျပဳဆုေတာင္းရာၾကာပန္းပုံဘာသာေရးေက်ာင္းလုိ႔ဆုိရမွာ ပါ။ေနာက္ထပ္တစ္ေနရာက ဘုရားရွင္ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ကုိေဟာေတာ္မူခဲ့တဲ့ေနရာ သတိပ႒ာန္ကုန္း၊ အက်ယ္အ၀န္းကေပ(၂၀၀)၀န္း က်င္ခန္႔ရွိမယ္လုိ႔ ခန္႔မွန္းရတဲ့ပန္းၿခံလုိၿခံ၀င္းတစ္ခုထဲမွာေတာင္ကမူ လုိေက်ာက္ေဆာင္ခပ္ျမင့္ျမင့္ တစ္ခုရဲ႕အေပၚပုိင္းေလာက္မွာ သံေလွာင္အိမ္ေလးတစ္ခုရွိတယ္၊ အေပၚကုိ တတ္သြားေတာ့၂ေပခြဲခန္႔ေက်ာက္တုံးရဲ႕ထိပ္ပုိင္းမွာျဗဟၼဏီအကၡရာ(Brahmi Script)ကုိအသုံးျပဳၿပီးျပာကရဇ္ဘာသာ (prakrit)နဲ႔ေရးထုိးထားတာကုိ မႈန္း၀ါး၀ါးေတြ႔ရတယ္၊ေသေသခ်ာဖတ္လုိ႔ေတာ့မရဘူး။ တည္ေနရာက ယမုံနာျမစ္၊ သွ်ီနိ၀ါသပုရီအနီး၊ေကာဏၰဃတ္ စိရ္စုသ္ရဲ႕အေရွ႕ေတာင္ဘက္(၁၁) ကီလုိမီတာအကြာ၊ ကလ္ကဇိနဲ႔မနီးမေ၀း(the yamuna near Srinivaspuri, 11-km southeast of Connaught Circus, not far from Kalkaji)မွာ တည္ရွိတယ္။ ဒီေနရာမွာျမတ္ဗုဒၶမဟာသတိ ပ႒ာနသုတ္ေဟာခဲ့တယ္ ဆုိတာကုိသီရိဓမၼာေသာကမင္းက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ၿပီးေနာက္ ဗုဒၶနဲ႔သက္ ဆုိင္ၿပီးထင္ရွားတဲ့ေနရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ဘုုရားဖူးခရီးထြက္ခဲ့တယ္။ ဒီေနရာကုိေရာက္ေတာ့ အေသာကမင္းက ဒီေနရာ ဟာျမတ္ဗုဒၶ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ေဟာခဲ့တဲ့ေနရာ ဆုိၿပီးေက်ာက္စာအမွတ္ အသားအျဖစ္ေရး ခဲ့တယ္။ ဒါကုိ အိႏၵိယသုေတသနပညာရွင္မ်ားက ေအဒီ(၁၉၆၆)မွာရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တယ္။ အေသာကေရးထုိးခဲ့တဲ့ေက်ာက္စာအမွတ္(၁၄)ခုထဲက တစ္ခုအပါအ၀င္လည္းျဖစ္တယ္။ အိႏၵိယသုေတသန ပညာရွင္မ်ားက ဒီေက်ာက္စာကုိၾကည့္ၿပီး ဒီေနရာကုိဗုဒၶနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အိႏၵိယရဲ႕ေရွးေဟာင္း သုေတသန ဆုိင္ရာဆုိက္တစ္ခုအျဖစ္သတ္မွတ္ထားတာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္သာ ယေန႔ေခတ္မွာ ဘုရားရွင္မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ေဟာခဲ့တဲ့ေနရာကုိ ပန္းၿခံလုိေနရာမ်ိဳးေလးအျဖစ္ႏွင့္ သာျမင္ေတြ႔ေန ရတာပါ။

ဒီိေနရာေလးကုိေရာက္ေတာ့ဦးေဆာင္ၿပီးလုိက္ပုိ႔တဲ့ညီိေလးကျမတ္စြာဘုရားမဟာသတိပ႒ာနသုတ္ ေဟာေတာ္ မူခဲ့တဲ့ေနရာျဖစ္ေၾကာင္းရွင္းျပတယ္၊ သူရွင္းျပတာကုိနားေထာင္းရင္းနဲ႔ နုိင္ငံေတာ္ပရိယတၱိ သာသနာ့တကၠသုိလ္မွာစတုတၳႏွစ္ ၿပီးေတာ့(၁၀)ရက္ပဋိပတၱိသင္တန္းကုိ တတ္ရတယ္၊ စာေရးသူကေတာ့ ဘုရားရွင္ကုိၾကည္ညိဳၿပီး ပဟာသတိပ႒ာန္းတရားကုိ(၁၀)ရက္ထဲအားထုတ္ရတာ အားမရလုိ႔ေနာက္ထပ္(၁၀)ရက္ထပ္ၿပီး အားထုတ္ျခင္အတြက္ စတုတၳႏွစ္ကုိေနာက္ထပ္တစ္ႏွစ္တုိးၿပီး တက္ခဲ့တယ္။ ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ေတာ္ႀကီးကုိ အားပါးတရရက္ေပါင္း(၂၀) နာၾကားခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဒါကလည္း မဟာအခြင့္ေရးႀကီးပါ၊ သူမ်ားေတြ ရက္(၂၀)တရား အားထုတ္ခ်င္လုိ႔၊ ပဋိပတၱိသင္းတန္းတတ္ခ်င္လုိ႔မွတတ္ခြင့္မရၾကတဲ့အျဖစ္ကုိ စာေရးသူက သနားေနမိတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ မဟာသတိပ႒ာန္ကမၼ႒ာန္းက်င့္စဥ္ဆုိတာ နိဗၺန္ထိေတာင္ေရာက္နုိင္တဲ့တရားဆုိတာ စာဖတ္သူတုိ႔ သိလာပါလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒီလုိမဟာသတိပ႒ာန္ကမၼ႒ာန္တရားကုိ အားထုတ္ဖူးထားေတာ့ စာေရးသူက မဟာသတိပ႒ာန္ကမၼ႒ာန္းတရားရဲ႕အႏွစ္သာရနဲ႔တန္းဖုိးကုိ သိထားတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကမၼ႒ာန္းနည္းျပဆရာေတာ္ေဟာၾကားပုိ႔ခ်ထားတဲ့ မဟာသတိပ႒ာန္တရားကုိ နာၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ဒီေနရာေလးမွာတစ္ဖန္ျပန္လည္ၿပီးအာ႐ုံျပဳမိတယ္။

မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ေတာ္ထဲမွာပါတဲ့အဓိကအခ်က္ေတြကေတာ့ ပုဗၺဘာဂမဂ္လုိ႔ေခၚတဲ႔ ၀ိပၸႆနာ အားထုတ္ပုံေတြကုိတိတိက်က်ျပည့္ျပည့္စုံစုံေဖၚျပထားတယ္၊ ထို႔ျပင္ ညာဏ္အထူးမ်ားျဖစ္ေပၚလာပုံနဲ႔ ပရိေညယ်၊ပဟာတပၸ၊သစၧိကာတပၸ၊ဘာေ၀တပၸလိ႔ုေခၚတဲ့အရိယသစၥာေလးပါးကုိလဲေပၚလြင္ထင္ရွား ၿပီးျပည့္စုံစြာေဖၚျပထားတယ္၊ နိဂုံးခ်ဳပ္အေနအားျဖင့္ ၀န္ခံခ်က္နဲ႔အာမခံခ်က္လဲဒီလုိေပးထားေသးတယ္၊ သတိပ႒ာန္တရားေလးပါးကုိဆက္တုိက္ပြားမ်ားအားထုတ္မယ္ဆုိရင္ အလတ္စားေနယ်ထဲက ညာဏ္အေလးဆုံးပုဂၢဳိလ္ေတာင္မွ အၾကာဆုံး(၇)ႏွစ္အတြင္း အနာဂါမ္၊ ရဟႏၱာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ ညဏ္ထက္တဲ့ပုဂၢဳိလ္ဆုိရင္(၇)ရက္နဲ႔အနာဂါမ္၊ ရဟႏၱာ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ႏုိင္တယ္၊ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္ျဖစ္ဘုိ႔ရာေလာက္ေတာ့ ဆုိဖြယ္ရာရွိမယ္မထင္၊ ဒီလုိအက်ိဳးေက်းဇူးေတြရွိတဲ့ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ေတာ္ရဲ႕ဥေဒၵသမွာ “ဧကာယေနာ အယံ ဘိကၡေ၀ မေဂၢါ သတၱာနံ ၀ိသုဒၶိယာ ေသာကပရိေဒ၀ါနံ သမတိကၠမာယ ဒုကၡေဒါမနႆာနံ အတၳဂၤမာယ ညာယႆ အဓိဂမာယ နိဗၺာနႆ သစၧိကိရိယာယ၊ ယဒိဒံ စတၱာေရာ သတိပ႒ာနာ။” လုိ႔ ေဟာထားတယ္။

ပါဠိေတာ္ရဲ႕အဓိပၸါယ္က “ရဟန္းတုိ႔ သတိပ႒ာန္တရားေလးပါးရွိတယ္၊ ဒီသတိ ပ႒ာန္းတရားေလးပါး က်င့္စဥ္က သတၱ၀ါေတြရဲ႕စိတ္အညစ္အေၾကးကုိကင္းစင္ၿပီး သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ေစဘုိ႔ရာအတြက္ တစ္ခု တည္းေသာလမ္း၊ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာ လမ္းျဖစ္တယ္”လုိ႔ ဆုိလုိရင္းျဖစ္တယ္။ ကိေလသာ ကင္းၿပီး ရဟႏၲာျဖစ္သြားတာကုိ စင္ၾကယ္တယ္လုိ႔ ေခၚတယ္၊ ရဟႏၲာျဖစ္ဘုိ႔အတြက္ က်င့္မယ္ဆုိရင္ မဟာသတိ ပ႒ာနသုတ္ေတာ္လာအတုိင္းက်င့္ပါ၊ ရဟႏၲာမျဖစ္ခ်င္ေသးဘူး အပါယ္ေလးပါးမွလြတ္႐ုံ ေသာတာ ပန္ေလာက္ပဲက်င့္ခ်င္ေသးတယ္ဆုိရင္လဲျဖစ္ေသးတယ္၊ အရိယာျဖစ္ေအာင္က်င့္ဘုိ႔ အတြက္လမ္းစဥ္ေတြက ဒီမဟာသတိပ႒ာနသုတ္မွာပါတယ္၊ အဖြဲ႔အႏြဲ႔ေတြမပါဘူး၊ ႐ုိး႐ုိးရွင္းရွင္းေလး ေဟာတာျဖစ္ပါတယ္။

ဘုရားရွင္က ဒီသုတ္ေတာ္ကုိ သာ၀တၳိတုိ႔ ရာဇၿဂိဳဟ္တုိ႔လုိၿမိဳ႕ေတာ္ေတြမွာမေဟာဘဲ ေဒလီမွာ ဘာေၾကာင့္ေဟာရတာလဲဆုိတဲ့အခ်က္ကုိ စာေပမွာရွာေဖြၾကည့္လို္က္ေတာ့ေဒလီၿမိဳ႕ဟာ ဘုရားရွင္လက္ထပ္က ကု႐ုတုိင္း၊ ကမၼာသဓမၼနိဂုံမွာပါတယ္။ ကုရုတုိင္းသားကမၼာသရြာသူရြာသား ေတြက သာမာန္လူေတြထက္ ဥာဏ္ပညာထက္ျမတ္ၾကပါတယ္၊ ရာသီဥတုနဲ႔အစားအေသာက္က လည္းေကာင္ မြန္ျပည့္စုံေနေတာ့ေပါ့ပါးလန္းဆန္းၿပီး ဦးေႏွာက္ေတြကၾကည္လင္ေနလုိ႔ ဒီလိုနက္နဲ ခက္ခဲတဲ့တရားေတာ္ကို နာယူလက္ခံႏိုင္စြမ္းရွိၾကတယ္လို႔ ဆုိထားတယ္။ နက္နဲတဲ့ေဒသနာေတာ္ကို ခံယူႏိုင္စြမ္းရွိၾကတာမို႔ ဘုရားရွင္က ဒီလိုေနရာမ်ိဳးကိုေရြးခ်ယ္ၿပီးေဟာမူဟန္ျဖစ္လိမ့္ မယ္ထင္ပါ တယ္။ေနာက္တစ္ခ်က္ရွိေသးတယ္ သတိပ႒ာန္တရားမေဟာၾကားခင္ကတည္းက ကမၼာသဓမၼနိဂုံးမွာ ေနတဲ့ရြာသူရြာသားေတြက အ႒ိက(အရုိးစုကမၼ႒ာန္း)၊ ေတေဇာကသိဏ(မီးကသိုဏ္း)၊ အာေပါကသိဏ (ေရကသိုဏ္း)၊  အသုဘသညာ၊ မရဏႆတိ၊ေမတၱာဘာ၀နာစတဲ့ကမၼ႒ာန္း တမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ လူတုိင္းလူတုိင္းႏွလုံးသြင္းၿပီးေနေလ့ရွိၾကတယ္လုိ႔ ဆုိထားတာကုိေတြ႔ရွိရတယ္။ ယုတ္စြအဆုံးလူေတြသာမက တိရိစၧာန္ေလးေတြလဲ သူတို႔နားလည္သေလာက္ ကမၼ႒ာန္းႏွလုံးသြင္း တတ္ၾကတယ္လို႔ ဆုိထားပါေသးတယ္။

စာေရးသူက ဦးေဆာင္ၿပီးလုိက္ပုိ႔တဲ့ညီေလးရွင္းျပေနတာကုိ နားေထာင္ရင္း၊ ကမၼ႒ာန္းနည္းျပ ဆရာေတာ္ေဟာၾကားပုိ႔ခ်ေပးခဲ့တာကုိ အာ႐ုံျပန္ျပဳလ်က္ေဘးပတ္ ၀န္းက်င္ကုိ ဟုိဟုိဒီဒီၾကည့္မိေတာ့ ခပ္လွမ္းမွာသုံးေလးဖြဲ႕ကုလားေတြစုၿပီး ဖဲ႐ုိက္ေနတာကုိေတြ႔ေတာ့ ေအာ္…ၾကာဖတ္ေအာက္ဖား ေတြပဲလုိ႔ စိတ္ထဲကေနၿပီး မညွာမတာေရရြတ္မိတယ္၊ အိႏၵိယမွာဖဲ႐ုိက္တာက ေနရာမေရြးေတြ႔ ႏုိင္ပါတယ္၊ ဒါက သူတုိ႔ရဲ႕ယဥ္္ေက်းမႈပါ၊ အထူးအဆန္းမဟုတ္ဘူး၊ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈမ်က္လုံးနဲ႔ေတာ့ ၾကည့္လုိ႔မျဖစ္ဘူးေပါ့၊ စာေရးသူက ဘာေၾကာင့္ဖဲ႐ုိက္ေနတဲ့ကုလားေတြကုိ ၾကာဖတ္ေအာက္က ဖားေတြလုိ႔မညွာမတာေရရြတ္ ရတာလဲဆုိရင္ ဒီကလားေတြက မဟာသိပ႒ာနသုတ္ေတာ္ရဲ႕ အႏွစ္သာရနဲ႔တန္ဘုိး၊ ဗုဒၶရဲ႕ဂုဏ္ေက်းဇူးကုိ မသိရွိၾကလုိ႔ပါပဲ၊ တကယ္လို႔ ဒီကုလားေတြသာသိၾက မယ္ဆုိရင္ ဒီေနရာကုိအထြဋ္အျမတ္ထားၿပီး မဟာသတိပ႒ာန္ ကမၼ႒ာန္းတရားကုိ ပြားမ်ားအားထုတ္ေနၾကမွာျဖစ္တယ္။ စာေရးသူတုိ႔ကေတာ့ သိလုိ႔လာေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ၾကတာဆုိေတာ့ ပီတုံးေတြလုိ႔ဆုိရ မွာပဲေပါ့၊ ၾကာဖက္ေအာက္ကဖားက ၾကာ၀တ္ဆံကုိ မစားရဘူး၊ ၾကာ၀တ္ဆံကုိေတာထဲကပိတုံးက လာစားသြားတယ္။ ဖားဘ၀ကသနားစရာေကာင္းတယ္။ ကုိယ့္အနီးအနားမွာရွိရက္နဲ႔ၾကာ၀တ္ဆံရဲ႕ ခ်ိဳၿမိန္တဲ့အရသာကုိ နားမလည္ေတာ့ မစားဘူးေပါ့၊ သူက ပုိးေကာင္ရဲ႕အရသာေလာက္ေကာင္မွန္း သိေတာ့ ပုိးေကာင္ပဲစားရရွာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၾကာဖက္ေအာက္က ဖားေတြလုိ႔ စိတ္ထဲကေနၿပီးေကာက္ခ်က္ခ်မိတာပါ။ စာေရးသူတုိ႔အဖြဲႊ႔ကေက်ာင္းေဆာင္ေပၚတက္ သံေလွာင္အိမ္မွာေသာ့ခတ္ၿပီး အက်ဥ္းသားတစ္ေယာက္ပမာ အက်ဥ္းက်ခံေနရတဲ့ စာလုံးေတြေရးထြင္းထားတဲ႔ေက်ာက္တုံးေလးကုိ ဘုရားရွင္ရဲ႕သဗၺညဳတညာဏ္ေတာ္ေတြကုိ အာ႐ုံျပဳလွ်က္ဦးသုံး ႀကိမ္ခ်လုိက္တယ္။ ပန္းၿခံ၀င္းထဲမွာ အမွတ္တရဓာတ္ ပုံ႐ုိက္ၾကတယ္။ အျပန္ခရီးတြင္ ကားေပၚမွာ စာေရးသူႏုိင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့ တကၠသုိလ္(မႏၲေလး)မွာ(၂)ႏွစ္ဆက္ တုိက္ရက္ေပါင္း(၂၀)ပြားမ်ားအားထုတ္ခဲ့စဥ္းက ကမၼ႒ာန္းနည္းျပဆရာေတာ္ေဟာၾကားပုိ႔ခ်ေပးခဲ့တဲ့ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ေတာ္ကုိျမန္မာမႈျပဳထားတဲ့ “ကိေလစင္ေၾကာင္း၊ နည္းေကာင္းအမွန္၊ ႐ႈၾကည့္ပါလွည့္ သတိပ႒ာန္၊ ၀န္ခံခ်က္ႏွင့္ မိန္႔ႁမြက္သည္မွန္၊ က်င့္ႀကံသုံး၊ လမ္ဆုံးျပည္နိဗၺာန္။ စုိးရိမ္ပူေဆြး၊ လြတ္ေရးအမွန္၊ ႐ႈၾကည့္ပါလွည့္ သတိပ႒ာန္၊ ၀န္ခံခ်က္ႏွင့္ မိန္႔ျမြက္သည္မွန္၊ က်င့္ႀကံသုံး၊ လမ္ဆုံးျပည္နိဗၺာန္။”စတဲ့ေဆာင္ပုဒ္တစ္ပုိင္းတစ္စကုိ စိတ္ထဲကရြတ္ဆုိပူေဇာ္ရင္ စာေရးသူတုိ႔အဖြဲ႕စီးနင္းလုိက္ပါလာတဲ့ အင္ႏုိဗာကားေလးက အျခားတစ္ေနရာသုိ႔ေခၚေဆာင္လို႔သြားခဲ့ ပါတယ္…..

(ငယ္ဆရာမ်ားႏွင့္ႏုိင္ငံပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္ရန္ကုန္၊ မႏၲေလးတုိ႔ကုိတည္ေထာင္ေပးခဲ့ေသာ မင္းကြန္းတိပိဋကဓရဆရာေတာ္ႀကီး၏ဂုဏ္ေက်းဇူး၊ႏိုင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္မွ နာယကခ်ဳပ္ ဆရာေတာ္ႏွင့္တကြ သင္ၾကားစီမံဆရာမ်ားအားလုံး၊ မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ စိန္ပန္းမဟာစည္ရိပ္ သာမွ ကမၼ႒ာန္းနည္းျပဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲပညာ၀ံသႏွင့္ေက်းဇူးတင္ထုိက္ေသာသူအားလုံးကုိ ဤေဆာင္း ပါးျဖင့္ ေရးသားပူေဇာ္အပ္ပါသည္။)

(က်မ္းညြန္း)
မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ပါဠိေတာ္၊ အ႒ကထာ၊ သုတ္မဟာ၀ဂၢပါဠိ၊ ဒီဃနိကာယ၊ မဟာစည္ဆရာေတာ္ေဟာၾကားေတာ္မူေသာမဟာသတိပ႒ာန္တရားေတာ္။
http://www.monumentsofdelhi.com/monuments/Ashokan_rock_edict 
http://www.indiainfoweb.com/delhi/monuments/ashoka-rock-eddict.html

ယမုံနာလြင္ျပင္ဖန္းတီးရွင္
အရွင္တိေလာက(ခရမ္း)
 (၂၆/ ၁၂/ ၂၀၁၁)တနလၤာေန႔
ညေန (၀၇)နရီ (၁၈)မိနစ္




 

မဟာသတိပ႒ာန္ကုန္းေတာ္ျမင္းကြင္း(၁)

 

မဟာသတိပ႒ာန္ကုန္းေတာ္ျမင္းကြင္း(၂) 

 

မဟာသတိပ႒ာန္ကုန္းေတာ္ျမင္းကြင္း(၃) 


မဟာသတိပ႒ာန္ကုန္းေတာ္ႏွင့္စာေရးသူ


သံေလွာင္အိမ္အေ၀းျမင္ကြင္း


သံေလွာင္အိမ္ႏွစ္ထပ္ခက္ထားတဲ့ေက်ာက္စာ


သံေလွာင္အိမ္အတြင္းက ေက်ာက္စာ(၁) 


သံေလွာင္အိမ္အတြင္းက ေက်ာက္စာ(၂) 

မဟာသတိပ႒ာန္ကုန္းေတာ္သုိ႔အ၀င္ မွတ္တမ္းဆုိင္းဘုတ္